พร อันทะ 2008-08-22 03:49:36
ไม่ถึง 24 ชั่วโมง ไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงที่ผมได้นั่งก้นร้อนๆ ในกรุงเทพ มันเป็นความไม่เต็มยี่สิบสี่ชั่วโมงที่มีกลิ่นคุ้นเคยเจือจานอยู่ แต่ไม่ดูดใจ ผมเพียงแวะมาเพื่อผ่านไป ไปยังจุดหมายเพียงเมื่อถึงจึงได้จากมาเฉกเช่นกัน จึงเป็นการเดินทางพัดผ่าน พัดผ่านและผันผ่าน เพียงแค่ทิ้งร่องรอยไว้เบื้องหลัง
ไปไม่ถึง ไปไม่ถึงในความตั้งใจ ผมจำได้ว่าแม่ผมรออยู่ที่บ้าน แต่ผมไปไม่ถึง จึงได้แค่กล่าวเลื่อนลอยในอากาศ ฝากเสาสัญญาณนำถ้อยคำอ่อยอ้อน เยิ่นเย้อ ว่า จะกลับมาใหม่เมื่อเวลาอำนวย
อย่างนั้น อย่างนี้หนอ ชีวิต ชีวิตที่ต่างเห็นฝั่งรำไร ก้าวไปให้มันถึง หลายคนหลายทาง หลายอย่างต่างกัน ในสังคม สังคัง อื้ออึง ยึดยื้อแย่งทึง รุมทึ้งระคนคัน
เพียงเพื่อให้ได้หายใจ เพียงเพื่อให้ได้มีที่ยืนอยู่ บนเปลือกโลกในนามสมมุติ สถาปณาตน ว่าคนคือสิ่งประเสิรฐ แต่ไฉนเล่าจะเลอเลิศเหนือสิ่งมีชีวิตอื่นใดในโลกนี้ แค่เพียงเพราะวิวัฒนาการล้ำหน้ากระนั้นหรือ
ยึดถือ ยึดมั่นปานใด ใจเหมือนจะขาดดิ้น แต่ตายไปก็สุดแท้รู้กันอยู่ว่าเอาไปไม่ได้ ทิ้งไว้บ้าง ความดีระหว่างทางข้าง ข้าง กาย อย่าให้มันหายไป อย่าให้หายไปกับเถ้าธุลี
จังหวะ แลโอกาส บางทีก็ต้องรอ คว้าได้ก็ดี แต่อย่าฉวย มันดูไม่งาม
ผมไม่ได้มา ผมไปไม่ถึง เพียงแค่พัดผ่าน พัดผ่านในห้วงคำนึง ว่าวันหนึ่งผมจะกลับมา
อาจจะมีความสุขตามอัตภาพบ้าง จะเป็นไรไป อย่างน้อยชีวิตนี้ เราก็ไม่ได้ทุกข์ไปซะหมด
Tags:
Radiz 2008-08-21 09:41:54
จากคำเชิญจากคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ถึงผม และ พร (อย่างเป็นทางการ) แต่พี่เป็ด (อ. กัญญารัตน์) ได้เชิญไว้แบบไม่เป็นทางการตั้งแต่เมื่อปลายปีที่แล้ว วันที่ 17 สิงหาคม ที่ผ่านมาเราก็ได้ไปพบปะกับน้อง ๆ ที่ มข. ด้วยความเต็มใจ และ ปรีดา
ค่ำคืนวันที่ 16 สิงหาคม เวลาสี่ทุ่มตรง เพื่อนต้นมารอรับ ขอบคุณต้นมากที่มาดูแลเพื่อน ๆ เป็นอย่างดีเก็บกระเป๋าเข้าที่พัก และ แวะดื่มกับเพื่อนที่ไม่ได้เจอหน้าค่าตากันเป็นเพลาหลายเดือน ประจวบเหมาะกับงานสังสรรค์วันเกิดของ เพื่อนตั้นพอดี อย่างงนะครับ ตั้น กับ ต้น เป็นเพื่อนผมมา มากกว่า 12 ปีแล้ว ขอบคุณสำหรับการเป็นเจ้าบ้านที่ดี เราได้สัมผัสบรรยากาศ ชีวิตมหาลัย
อีกครั้ง ผมกับพรก็ได้แต่พูดว่า นี่มัน สัมพันธ์-ร้านเหล้า
แล้วก็ เป็นวัยรุ่นมันเหนื่อย
ไต่ถามสารทุกข์ สุขดิบกันพอหอมปากหอมคอ โดนช้างกระทืบกันไปคนละโขลง ก็กลับที่พักอาบน้ำอาบท่า เตรียมความพร้อมสำหรับ รุ่งอรุณฯ ที่จะมาเยือน
เช้าวันที่ 17 สิงหาคม พี่เป็ด และ พี่เดย์ มารับพวกเราไปทานไข่กระทะ ผมนี่ดีใจระริกระรี้ มันไม่ได้กินนานมาก คิดถึงบ้านเรือหาย ส่วนพรก็ถามพี่ทั้งสองคนว่า มันเป็นยังไงเหรอครับ ผมไม่เคยกิน
(มันไปอยู่ป่านานจริง ๆ ฮ่า ๆ ๆ) เราก็อธิบายไปว่ามันเป็นอาหาร เวียตนาม ชนิดหนึ่ง พอถึงร้านเราสองคนก็สั่งด้วยอารมณ์ และ เราก็รู้ว่าอารมณ์หิว มันทำให้เรากินไม่หมด เลยต้องเอาไปฝากน้อง ๆ ที่ห้องเรียน ไม่ใช่ ของเหลือนะครับยังไม่ได้แตะเลยสักชิ้นเดียว น้อง ๆ ป. ตรี และ พี่ ๆ เพื่อน ๆ ป.โท มารอกันพร้อมหน้า พี่เป็ดก็ดูแลเทคเคร์ น้องชายทั้งสองเป็นอย่างดี คอยบริการทุก ๆ อย่าง ตลอดเวลาที่อยู่กับน้องชายสองคนนี้
Tags:
Radiz 2008-08-05 01:11:37
จันทร์รำพัน รัญจวนยิ้มปริ่มค่ำคืน
แสงเพียงน้อย จากดวงเดือน แม้กลางคืน ยังไสว
จันทร์เจ้าเอย อยู่กลางป่า ตึกเมือง ศิวิไลซ์
คิดถึงบ้าน ฉันจากไกล แต่ไหนมา
จันทร์รัญจวน หวนยิ้ม ให้ใจเหงา
เก็บความเศร้า กลั้นน้ำตา ให้ทนไหว
อยู่เพียงสุข เพียงรอยยิ้ม ที่มาจากข้างในใจ
เพียงให้ชีวิต มีแรงพอ ต่อสู้ไหวเมื่อลืมตา
ตื่นจากห้วง ที่ขังข่ม รอยยิ้มตนเอง
ใจเพียงอยากบรรเลง รอยยิ้มบนใบหน้า
ให้เหมือนจันทร์ รัญจวนยิ้ม สวยจับตา
ไม่ต้องมา เสแสร้งยิ้ม เพียงเพื่อ ให้อยู่รอด ในละคอน เรื่อง สังคม
Tags:
