โดย ธีร์ อันมัย เมื่อ 2007-07-09 08:06:12 ดูทั้งหมด 302 ครั้ง
สมัยเป็นนักศึกษาที่เชียงใหม่ ฝนพรมสายลงมาในบ่ายวันหนึ่ง ผมคว้าแชมพูมาขยี้จนทั่วหัว แล้วก็คว้าจักรยานออกปั่นเอื่อยๆ กลางสายฝนวนรอบหอหญิง ปล่อยให้สายฝนชะล้างแชมพูเป็นฟองฟูฟ่อง จากนั้นก็กลับหออาบน้ำเช็ดตัว สบายใจแฮ
ในค่ำคืนที่ฝนพรมสาย ผมคิดถึงการดื่มเบียร์พอกรึ่ม ๆ แล้วดุ่มเดินร้องเพลงเดียวดายให้สายฝนเป็นเพื่อน (ไม่ต้องเดินตัวตรงประดุจลำทวนเหมือน อาฮุย ใน "ฤทธิ์มีดสั้น" ของโกวเล้งก็ไม่เป็นไรหรอกนะ) หรือหากจะมีหญิงสาวที่เราหลงรักสักคนลดตนลองมาเดินคุยกันกลางสายฝน ถ้าเธอไม่ได้หัวใจเราไปทั้งดวงก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรแล้ว
บ่ายวันหนึ่งในกรุงเทพฯ กลางฤดูฝน
หลังเลิกเรียน ผมยืนอุดอู้อยู่ในรถเมล์สาย 93 แถวสามย่าน ฝนที่พรมเม็ดเพียงบางเบา แต่ก็เล่นเอารถเจ้ากรรมมันติดเป็นแพยาว ขยับได้ไม่เกินสิบเม็ดก็ติดอยู่นั่นหละ
สิบห้านาทีผ่าน รถยังไม่คืบคลานถึงมาบุญครองซะที ไอ้เราก็จะไปถึงหน้ารามฯโน่น รู้ตัวอีกทีผมก็เดินอยู่กลางปรอยฝนซะแล้ว จากหน้าจุฬาฯ ข้ามสะพานหัวช้าง ถึงแยกราชเทวี เดินไม่เดินเปล่า งึมงำฮำเพลงที่ไม่มีชื่อ ไม่เคยได้ยินมาก่อน นึกได้ว่า เฮ๊ย! นี่กูกำลังแต่งเพลงนี่หว่า อย่ากระนั้นเลย เขียนไว้สิ
ขณะที่ฝนไม่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ผมแวะเข้าตู้โทรศัพท์ หยิบสมุดบันทึก ปากกามาเขียนท่อนที่ผมเพิ่งฮำมันไป
"ยามที่ฝนพรมพรายลงผืนดิน
กลิ่นดินไอฝนหอมหวนชวนชื่นใจ
มวลแมกไม้ร่ายรำฉ่ำฝนใหม่
ฉันแอบเร้นกายนั่งมองสายฝนพรำ..
...กี่เดือนกี่ปี กี่โหดร้าย
ผ่านมา ผ่านมา ก็ผ่านไป
สู้ทน สู้จน จนสู้ไหว
ตราบลมหายใจยังมีเรี่ยวแรง.."
จากนั้นผมก็ปล่อยมันไว้ในสมุดบันทึกข้ามเดือนข้ามปี ก่อนที่จะเขียนมันเพิ่มเมื่อผมคิดว่ามันควรจะเป็นเพลง ผมเปรียบสายฝนเป็นเหมือนอุปสรรค หากเราไม่กล้าฝ่ากล้าลุยกับมัน ไฉนเลยเราจะได้ลิ้มลองชัยชนะอันแท้จริง ผมจึงชอบชวนผู้คนไปเดินตากฝนกัน ผมเกิดฤดูฝน ผมชอบฤดูฝน ผมก็ชอบฟังเสียงฝน และผมก็ชอบเดินตากฝน
ธีร์ อันมัย ไม่ใช่ พร อันทะ นะครับ คนละคนกัน แต่เขาเป็นใครและเป็นอะไรกับ พร อันทะ เดี๋ยวเราจะได้รู้กัน อีกไม่นาน
Tags:
Unknown Version Unknown
