-
• ที่เดียวกัน นรกเดียวกัน
โดย radiz เมื่อ 2008-07-07 03:26:59
ค่ำคืนดึกดื่น ผมเดินกลับจากโรงหนัง หลังจากเสร็จภาระกิจกับหนังเรื่องที่ตั้งใจอยากจะไปดู ระหว่างทางเดินกลับห้องพัก ถนนไร้ผู้คนหลงเหลือคงไว้เพียงซากปรักหักพังเศษถุงเศษขยะ เศษชวดเบียร์ต่าง ๆ นานา กลุ่มวัยรุ่นเมามายนั่งเรียงรายดาษเดื่อน หลังจากมีสัมพันธ์-ร้านเหล้า กันเต็มประดา ผมเดินผ่านกลุ่มพ่อค้าอาหาร ร้านลาบประจำปากซอยของผม มันก็เป็นเหมือนอีกคืนที่เงียบสงบ เท่าที่ผมอยู่มาที่นี่ 2 ปี มันก็วนเวียนในแบบนี้เป็นประจำ ในมุมมองความคิดของผม
ผมเดินเข้าซอยมาอย่างเชื่องช้า พลันสายตาไปพบกับผู้หญิงนางหนึ่ง แต่งตัวตามมาตรฐานสากลตาม lifestyle คนกลางคืนยืนเกาะเสาไฟฟ้าเก่า ๆ ประจำซอย โก่งคอสำรอกสิ่งปฎิกูลที่เธอเพิ่งกระซวกเข้าไปเมื่อหลายเพลาที่ผ่านมาสด ๆ พร้อมแฟนหนุ่มที่ช่วยเสริมพลังสำรอกอยู่เคียงข้าง ลูบหลังเพิ่มพลังปราณให้สิ่งโสมมเหล่านั้นออกมาจากท้องของเธอ อย่างรวดเร็ว และ หมดไป ทั้งสองน่าจะอายุราว ๆ 20 - 23 ปี ในใจนึกเวทนา "น้องเอ้ย ก็รู้ว่ามันจะทรมานอย่างไร ถ้าปล่อยให้มันเป็นนายเรา ถ้าเราเป็นนายมันคงไม่เมามายจนต้องมานั่งทุกข์ เป็นเยี่ยงนี้" พลันก็มีมอเตอร์ไซค์โฉบมาจอดทำทีท่าว่าจะคุยกับคู่บ่าวสาวสองท่านนั้น วัยแว๊นสองท่านนั้น ตัวเล็กแพรวบางผอม ใส่หมวกกันน๊อคมิดชิดทั้งสองท่าน ดูจากรูปร่างเล็ก ๆ อาจจะอายุประมาณไล่เลี่ยกัน หรือ อาจจะน้อยกว่าก็ได้ ผมก็ไม่ได้เอะใจเพราะคิดว่าเป็นเพื่อนของเขาทั้งสองมาดูอาการเพื่อนของตน ฉับพลันหลังจากความคิดที่แล่นมาในหัวสิ้นสุดลง วัยแว๊นที่อยู่บนมอเตอร์ไซค์สองคนนั้นกลับก่อเหตุไม่คาดฝันขึ้น ...
-
• ความโหดร้าย ในใจคน
โดย pornAntha เมื่อ 2008-06-26 11:05:58
มันคือเส้นทางชีวิตที่ต้องเดินก้าวไป ชีวิตที่ดัชนีมวลรวมของความสุข มักจะน้อยกว่าความทุกข์เสมอ เราจะรับมือกับอารมณ์และความรู้สึกได้ดีมากน้อยแค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับชีวิตและประสบการณ์ ชีวิตที่เปลี่ยนแปรแบบรายวัน
- เช้ายิ้ม เย็นเศร้า ดึกร้องให้ รุ่งสาง ฆ่าตัวตาย ชีวิตไม่มีวันหวนกลับ
- เช้ายิ้ม เย็นเศร้า ดึกร้องให้ รุ่งสาง ทางใครทางมัน เราจะกลับมาเมื่อดาวเต็มฟ้า
- เช้ายิ้ม เย็นเศร้า ดึกร้องไห้ รุ่งสาง เข้าใจกัน มันคือความหวังและความฝัน
- แต่ความเป็นจริง ข้อแรกคือปัจจุบันที่เรามักจะพบเจอ นอกเสียจากเราจะเข้าใจมันจริงๆ
ความตายจักเรียงร้อยรุมเร้ารายทางแห่งชีวิตเสมอ เจ็บปวดจะไม่ผ่านพ้นถ้าเราจ่อมจมอยู่กับมัน เราได้ยิน ได้ฟังคนข้างกายพร่ำพูดยามเมื่ออีกคนพบเจอ แต่กับตัวเรามักติดกับ กับดักที่เราขุดเอาไว้ทั้งที่ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ