CSS Design เพื่อคนไทย : ThaiCSS.com http://www.thaicss.com/ 2007-09-27T00:00:00Z http://www.thaicss.com/ http://www.thaicss.com/ CSS Design เพื่อคนไทย : ThaiCSS.com <p>ความเดิมจากตอนที่แล้ว จากตัวอย่างเมื่อคราวที่แล้ว ขออนุญาติตอบคำถามของคุณ​ <strong>mabonic</strong> ก่อนนะครับ ว่าใน IE6 ถ้าไม่สามารถกำหนด attribute selector ได้จะทำอย่างไร คำตอบมีสอง Case ครับ <strong>Case1:</strong> คือ เขียน class selector เพื่อกำหนดคุณสมบัติให้มันครับ ส่วน <strong>Case2:</strong> ก็คือ ใช้ JavaScript ที่ชื่อ <a href="http://code.google.com/p/ie7-js/">ie7-js</a> สำหรับ reset ค่า default ต่าง ๆ ในการ render และ ทำให้มันรู้จักคำสั่งของ CSS level ใหม่ ๆ ที่มันไม่รู้จัก (อย่าลืมนะครับว่า IE6 มันแก่แล้ว) JavaScript ตัวนี้ให้กำเนิดโดย <a href="http://dean.edwards.name/">Dean Edwards</a> แต่ข้อจำกัดหลายอย่างก็ยังมีอยู่ ถ้าผู้ใดสนใจเป็นหนึ่งในทีมพัฒนาก็สามารถเข้าร่วมได้นะครับ<p>radiz</p> http://www.thaicss.com/การสร้างแบบฟอร์มอย่างถูกวิธี-2/ <p>สองวันที่ผ่านมา คงเป็นวันฮาๆ ของใครหลายคน แต่อีกหลายคนคงงงๆ เพราะเข้ามาที่ไทยซีเอสเอสแล้วเจอหน้าเว็บอะไรไม่รู้ ผมก็ถึงบางอ้อ ตอนนั้นเหมือนกัน ว่ามันเลยวันที่ 12 กรกฎาคม แล้วนี่นา กว่าจะตามต่ออายุโดเมนเนมกลับมาได้ เล่นเอาท้องใส้ปั่นป่วนกันไปตามๆ กัน</p> <p>ตอนนี้กลับมาแล้วครับ แต่ก็ยังได้แค่กลับมา ยังไม่มีเวลาปรับปรุง เพิ่มเติมเนื้อหาใหม่ๆ ใดๆ เข้าสู่ระบบกระบวนความ เพราะผมยังถ่ายทำหนังอยู่ในป่า ออกจากป่าแบบสบายใจเมื่อไหร่ เดี๋ยวเราค่อยกลับมาเจอกัน (ถ้าผมไม่ลืมการเขียนเว็บไปก่อนนะครับ)</p> <p><strong>จริงๆ แล้วผมไม่ได้ลืมที่จะต่ออายุโดเมนเนมเท่าไหร่ แต่ออกแนวใจเย็นเกินเหตุ เลยพลาด นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ถ้ามีคนอื่นอาสาทำให้ ก็อย่าได้ขัดใจอาสาเขามากนัก</strong></p> <p><strong>มีความสุขกับการใช้ชีวิตครับ</strong></p><p>pornAntha</p> http://www.thaicss.com/ลืม/ <p>60 ปีที่แล้ว Digital Computer ทำให้ข้อมูลของเราอ่านได้ 20 ปีที่แล้ว Internet ทำให้ข้อมูลเหล่านั้นง่ายต่อการเข้าถึง 10 ปีที่แล้ว search engine crawler ตัวแรกถือกำเนิดขึ้นจาก database เพียงตัวเดียว Google ทำให้หลาย ๆ องค์ประกอบ ทฤษฎีในทัศนคติเป็นจริง Google ในทุก ๆ วันนี้กลายเป็นอีกหนึ่งวัฒนธรรม ไม่ว่าใครต่อใครก็ต้องใช้ Google ฝังลึกหยั่งรากลงไปมากกว่าที่เราจะทันรู้ตัว</p> <p>ข้อมูลมากมายมหาศาลเหล่านั้น ที่ Google เก็บมาไว้ใน database ของตน เมื่อ 10 ปีที่แล้วหลาย ๆ คนคงอาจจะมองว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาไร้สาระ แต่ในทุกวันนี้ผมคิดว่าแม้กระทั่ง 1 ตัวอักษร Google ก็ขายได้ มองย้อนกลับไปในยุคของ Kilobytes ข้อมูลจะถูกจัดเก็บบันทึกลงใน Floppy Disk ผมยังจำได้เวลาไปโรงเรียนเราจะพกแผ่น Floppy Disk ทั้งหลายเหล่านี้ไว้สำหรับ class ที่ต้องเรียน Computer ตั้งแต่ยังต้องท่องจำ Command Line ต่าง ๆ เพื่อที่จะสั่งให้เครื่องคอมพิวเตอร์ทำงานได้ตามที่ใจเราอยาก ต่อมาเป็นยุคของ Megabytes ข้อมูลทุก ๆ อย่างถูกเก็บลงใน Hard Disk และ มันก็ถูกพัฒนาไปเรื่อย ๆ จนสามารถเก็บข้อมูลได้เป็น Terabytes โดยที่ตัวมันเองก็เท่าเดิม แต่ใช้ Disk Array ในการจัดเก็บข้อมูลลงไป แล้วยุคของ Petabytes ล่ะจะจัดเก็บลงไปที่ไหน? มันจะถูกจัดเก็บลงไปใน "Cloud" (Cloud ในที่นี้คือ กลุ่มของ Supercomputer ที่จัดเก็บ Application และ ข้อมูลที่ถูกติดตั้งไว้ในทุกที่ ทุกมุมของโลก) ลองนึกดูว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าข้อมูลขนาด 1 Petabytes ถูกเก็บลงในฐานข้อมูลของ Google ทุก ๆ 72 นาที</p><p>radiz</p> http://www.thaicss.com/เมื่อ-Semantic-กำลังใกล้เข้ามา-ภาค1/ <p>ค่ำคืนดึกดื่น ผมเดินกลับจากโรงหนัง หลังจากเสร็จภาระกิจกับหนังเรื่องที่ตั้งใจอยากจะไปดู ระหว่างทางเดินกลับห้องพัก ถนนไร้ผู้คนหลงเหลือคงไว้เพียงซากปรักหักพังเศษถุงเศษขยะ เศษชวดเบียร์ต่าง ๆ นานา กลุ่มวัยรุ่นเมามายนั่งเรียงรายดาษเดื่อน หลังจากมีสัมพันธ์-ร้านเหล้า กันเต็มประดา ผมเดินผ่านกลุ่มพ่อค้าอาหาร ร้านลาบประจำปากซอยของผม มันก็เป็นเหมือนอีกคืนที่เงียบสงบ เท่าที่ผมอยู่มาที่นี่ 2 ปี มันก็วนเวียนในแบบนี้เป็นประจำ ในมุมมองความคิดของผม</p> <p>ผมเดินเข้าซอยมาอย่างเชื่องช้า พลันสายตาไปพบกับผู้หญิงนางหนึ่ง แต่งตัวตามมาตรฐานสากลตาม lifestyle คนกลางคืนยืนเกาะเสาไฟฟ้าเก่า ๆ ประจำซอย โก่งคอสำรอกสิ่งปฎิกูลที่เธอเพิ่งกระซวกเข้าไปเมื่อหลายเพลาที่ผ่านมาสด ๆ พร้อมแฟนหนุ่มที่ช่วยเสริมพลังสำรอกอยู่เคียงข้าง ลูบหลังเพิ่มพลังปราณให้สิ่งโสมมเหล่านั้นออกมาจากท้องของเธอ อย่างรวดเร็ว และ หมดไป ทั้งสองน่าจะอายุราว ๆ 20 - 23 ปี ในใจนึกเวทนา "น้องเอ้ย ก็รู้ว่ามันจะทรมานอย่างไร ถ้าปล่อยให้มันเป็นนายเรา ถ้าเราเป็นนายมันคงไม่เมามายจนต้องมานั่งทุกข์ เป็นเยี่ยงนี้" พลันก็มีมอเตอร์ไซค์โฉบมาจอดทำทีท่าว่าจะคุยกับคู่บ่าวสาวสองท่านนั้น วัยแว๊นสองท่านนั้น ตัวเล็กแพรวบางผอม ใส่หมวกกันน๊อคมิดชิดทั้งสองท่าน ดูจากรูปร่างเล็ก ๆ อาจจะอายุประมาณไล่เลี่ยกัน หรือ อาจจะน้อยกว่าก็ได้ ผมก็ไม่ได้เอะใจเพราะคิดว่าเป็นเพื่อนของเขาทั้งสองมาดูอาการเพื่อนของตน ฉับพลันหลังจากความคิดที่แล่นมาในหัวสิ้นสุดลง วัยแว๊นที่อยู่บนมอเตอร์ไซค์สองคนนั้นกลับก่อเหตุไม่คาดฝันขึ้น ...</p><p>radiz</p> http://www.thaicss.com/ที่เดียวกัน-นรกเดียวกัน/ <p>เปลี่ยนไปทุกอย่าง เปลี่ยนไปทุกทาง ผมหลุดออกจากโลกที่วุ่นวายขายปลาแดก ไปสู่ดงของคนที่นับหัวได้ เพราะมีกันแค่ไม่กี่สิบชีวิต ในอารมณ์ที่ถูกเรียกว่า <strong>“ชีวิตกองถ่าย”</strong> แน่นอนครับ กองถ่าย เขาถ่ายทำหนังกัน มันจึงแตกต่างจากชีวิตเมื่อไม่กี่เดือนก่อนที่ผมต้องวุ่นๆ วายๆ อยู่กับการเขียนเว็บ งานเขียนเว็บมันนั่งๆ นอนๆ อยู่คนเดียวก็ได้ แต่ในกองถ่ายมันไม่ใช่</p> <p>หยุด เป็นสิ่งที่ผมรู้สึก หยุดในที่นี้คือการตัดแบบหักดิบไปเลย ถ้าใครเป็นโรคเสพติดอินเทอร์เน็ตคงวุ่นวายทรมานใจน่าดู แต่ผมไม่ได้เป็นพวกบ้าแชท หรือต้องตามตอบกระทู้ทุกวันขนาดนั้น แต่สิ่งที่ผมรู้สึกโหยหาคือ ร้านหนังสือ ละเมียดทีละหน้า พลิกอ่านไปเรื่อยๆ นั่นต่างหาก</p> <p>ผมเพิ่งออกมาจากป่าเมื่อวานนี้ หลังจากที่เข้าไปล่อยุงป่าสามวันสองคืน แบบซักแห้งตามสไตล์ (แม้เขาจะมีน้ำให้ แต่ผมไม่ยอมอาบเอง) เป็นโลกแปลกๆ อีกแบบ หลังจากที่อยู่ในป่าคอนกรีตมาหลายปี</p> <p>ผมต้องขออภัย ที่ไม่ได้เข้ามาตอบคำถาม เขียนบทความบอกเล่าเรื่องราวการเขียนเว็บ อย่างที่เป็นเหมือนเคย</p> <p>แต่ในวันที่ผมจากไป ก็ยังมีคนอื่นๆ เพื่อนๆ เข้ามาพูดคุย อย่างน้อย รดิส ก็ยังเข้ามาดูแล ไทยซีเอสเอส แทนผมได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ขอบคุณเพื่อนไว้ ณ ที่นี้ด้วย</p> <p>และอีกหลายๆ คนที่คอยแวะเวียนเข้ามาไม่ขาดสาย</p><p>pornAntha</p> http://www.thaicss.com/ในวันที่ผมจากไป/ <p>สร้าง Graph กับ xhtml + css ผมลองนั่งคิด หาวิธีการ และจนกระทั่งทดลองทำ ใช้กลยุทต่าง ๆ ที่พอจะมีหาได้สะสมมาจากการทำงาน ประยุคเข้าไปให้มันใช้งานได้คงเคยเห็นมาบ้างแล้วการสร้าง Graph กับ css มีบทความให้เห็นกันอยู่มากพอสมควร อาจจะใช้ java script เข้าช่วยบ้างในบางแทคนิค แต่ก็ยังรู้สึกว่า มันค่อนข้างที่จะซับซ้อนมาก ทำความเข้าใจยากมากกับ Code ของหลาย ๆ ท่าน ผมก็เลยคิดหาทางสร้างขึ้นมาใหม่ตัวหนึ่ง ซึ่งคิดว่าน่าจะเป็น Code ง่าย ๆ ที่ผมเองพอจะทำได้ และ ลองเอามาแนะนำ เผื่อเอาไปต่อยอดความคิด ประยุคใช้เผื่อจะเกิดความคิดใหม่ ๆ ในงานของเรา เป็นการคิดนอกกรอบต่อยอดไปเรื่อย ๆ ครับ</p> <p>ส่วนใหญ่ที่ผ่านมาเราจะเห็นเป็นการนำเอารูปภาพสำเร็จมาวางแล้วใช้ attribute <q>alt</q> หรือ <q>title</q> เป็นตัวขยายความบ่งบอกความหมายของรูปนั้น ๆ หรือ ใช้ flash หรือ Ajax, Javascript อย่างที่เกริ่นไว้ข้างต้น (อนาคตอันใกล้ Flash จะสามารถมองเห็นได้ด้วย Search Engine แล้ว ถ้าเป็นความจริง Flash Web Designer ก็คงจะได้เฮกันล่ะครับ) แต่ผมมุ่งประเด็นไปตรงที่ว่า หากทำให้ Graph สื่อช้อมูลได้ตรงประเด็นจริง ๆ รับรู้ข้อมูลได้จริง ๆ อ่านค่าได้จริง ว่าในแต่ละข้อมูลนั้นได้เปรียบเทียบกันแล้วเป็นอย่างไร และถ้าหากว่าวันใดวันหนึ่ง file css หายไป การเรียงของข้อมูล และการให้ข้อมูลจะยังคง ปะติดปะต่อ เหมือนเดิม หรือเปล่า ไม่ใช้เป็นแค่รูปภาพที่แสดงขึ้นมาเฉย ๆ ไม่ได้บอกข้อมูล หรือรายละเอียดแต่อย่างได (ก็คือความเป็น semantic นั่นแหละ) ทำให้ข้อมูลเป็นประโยชน์ที่สุด มีประสิทธิภาพที่สุด ในการให้ข้อมูลแก่บุคคลทั่วไปที่ค้นหาข้อมูล ทั้งนี้จะได้ในเรื่องความเป็น Accessibility ในการให้ข้อมูล รายละเอียดต่าง ๆ ที่สามารถเข้าดูข้อมูลได้หลาย User ได้หลาย ๆ ทาง และรับรู้ข้อมูลได้เหมือน ๆ กัน ไม่ว่าจะเป็นการเข้าดูกับอุปกรณ์ อิเล็กทรอนิคต่าง ๆ ก็จะได้ข้อมูลที่ตรงกับความต้องการ และตรงกับการสื่อของผู้ส่งสาร (ดีไหมครับ ^^)</p> <p>MC_Cathie</p> http://www.thaicss.com/การสร้าง-Graph-โดยใช้-XHTML-CSS/ <p>สี่ทุ่มแล้ว เธอมาสายอีกแล้ว<br /> ทำไม เพราะอะไร ไม่ค่อยเข้าใจหรอก ว่าอะไรทำให้เธอมาสาย<br /> และ ก็ได้เห็นเธอ ...<br /> ใส่เสื้อเชิ้ตตัวเดิมอีกครั้ง<br /> ไม่รู้บ้างเลยเหรอ ว่ามันดูไม่เข้าท่าซักเท่าไหร่</p> <p>แต่อย่างไรก็เถอะ<br /> ยังไงฉันก็รักเธอ<br /> ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น<br /> เธอก็ยังคงมีฉันเสมอ</p> <p>และ เธอก็เหมือนเดิม<br /> แก้ตัวเหมือนทุกครั้ง<br /> แก้ตัวทุก ๆ ที<br /> มันทำให้ฉันหงุดหงิด</p> <p>ดูเธอสิ ... ใส่เสื้อตัวเดิม<br /> ไม่รู้บ้างเหรอ ว่ามันไม่เข้าท่าเลย</p> <p>แต่อย่างไรก็เถอะ<br /> ยังไงฉันก็รักเธอ<br /> ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น<br /> เธอก็ยังคงมีฉันเสมอ</p> <p>เธอยังคงรักฉันเสมอ</p> <p>I love you anyway</p><p>radiz</p> http://www.thaicss.com/I-love-you-anyway/ <p>มันคือเส้นทางชีวิตที่ต้องเดินก้าวไป ชีวิตที่ดัชนีมวลรวมของความสุข มักจะน้อยกว่าความทุกข์เสมอ เราจะรับมือกับอารมณ์และความรู้สึกได้ดีมากน้อยแค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับชีวิตและประสบการณ์ ชีวิตที่เปลี่ยนแปรแบบรายวัน</p> <ul> <li>เช้ายิ้ม เย็นเศร้า ดึกร้องให้ รุ่งสาง ฆ่าตัวตาย ชีวิตไม่มีวันหวนกลับ</li> <li>เช้ายิ้ม เย็นเศร้า ดึกร้องให้ รุ่งสาง ทางใครทางมัน เราจะกลับมาเมื่อดาวเต็มฟ้า</li> <li>เช้ายิ้ม เย็นเศร้า ดึกร้องไห้ รุ่งสาง เข้าใจกัน มันคือความหวังและความฝัน</li> <li>แต่ความเป็นจริง ข้อแรกคือปัจจุบันที่เรามักจะพบเจอ นอกเสียจากเราจะเข้าใจมันจริงๆ</li> </ul> <p>ความตายจักเรียงร้อยรุมเร้ารายทางแห่งชีวิตเสมอ เจ็บปวดจะไม่ผ่านพ้นถ้าเราจ่อมจมอยู่กับมัน เราได้ยิน ได้ฟังคนข้างกายพร่ำพูดยามเมื่ออีกคนพบเจอ แต่กับตัวเรามักติดกับ กับดักที่เราขุดเอาไว้ทั้งที่ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ</p><p>pornAntha</p> http://www.thaicss.com/ความโหดร้าย-ในใจคน/ <p>เด็กชายคนหนึ่งอายุประมาณ 15 ขวบ กำลังถือ Macbook Pro เดินวนอยู่ใน True Cafe Siam Paragon พร้อมเพื่อนเดินตามหลังอีก 4 - 5 คน เป็นขบวน ผมมองด้วยความสงสัย ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า 3 รอบได้ ทีแรกนึกว่าหาที่นั่ง แต่ว่าที่นั่งมันก็ว่างเยอะนี่นาอะไรของเขาหว่า หรือ เขากำลังตรวจสอบ node ของ WI-FI ว่าบริเวณไหนแรง ละสายตาจากเด็กกลุ่มนั้น ก็มีเด็กผู้หญิงอีกสองท่าน อายุราว ๆ 14 ขวบ เดินเข้ามาทางโต๊ะที่ผมนั่ง พร้อมคุยกันด้วยท่าทาง แปลก ๆ แต่คิดว่าน่าจะ copy ท่าทางของอิสตรีชาวเกาหลี ที่เห็นใน มิวสิควิดีโอ หรือ ละครรักที่เรามักจะเห็นทุกครั้งเวลาเปิดโทรทัศน์ ไม่ว่าจะการแต่งหน้า ผม และ การแต่งตัว ในมือมีกระเป๋าโน๊ตบุคกันคนละใบ ก็น่าจะแพงอยู่ แล้วก็มาเลือกนั่งตรงโต๊ะข้าง ๆ ผมพอดีทีแรกติดว่าขยันดีจังคงมานั่งทำรายงานกัน ที่ไหนได้ผิดคาด เปิดเครื่องต่อเนทได้ปุ๊บ เปิดเวปขายเสื้อผ้า แล้วนั่งเมาท์กันคนละจอเลย โอ้วววว ... เดี๋ยวนี้เขาพัฒนาแล้ว</p> <p>สัก 5 นาทีผ่านไป ผมลุกไปซื้อชาเขียวทาน เพราะคอแห้งแล้วที่คุยกับลูกค้า ... นั่นแน่ กำลังคิดแบบนี้ใช่ไหม? นี่ขนาดมึงมาหาลูกค้ายังมีเวลาสังเกตพฤติกรรมมนุษย์อีกนะ เอาน่ะนิดนึงเพราะวันนี้มันทำให้ผมสงสัย ว่าทำไมที่นี่มันคลาคลั่งไปด้วยเด็ก ๆ ม.ต้น และ ม.ปลายเต็มไปหมด ระหว่างทางที่เดินไปซื้อชาเขียวนั้นก็ได้เห็นน้องที่ถือ Macbook Pro เมื่อกี้กำลังนั่งเปิด Clip ของ Leah Dizon ดูกับเพื่อน ๆ อยู่ อืมนะ ... พอกลับมาที่นั่ง ก็มีวัยรุ่นอีกกลุ่มมานั่งข้าง ๆ พร้อมทั้งโวยวายเสียงไม่ได้ศัพท์ จนพวกผมต้องหยุดคุยเรื่องงานหันไปมองพวกเขา มากันประมาณ 8 คน ดู ๆ แล้วน่าจะประมาณ 16 - 17 ขวบ ผู้ชายก็โวยวายถามผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่นั้นว่า <q>ตกลงเธอจะเลือกครบใครว่ามา</q> เธอคนนั้นก้มหน้าก้มตาเงียบสักพักระหว่างนั้น ผู้ชาย และ เพื่อน ๆ ของเขาก็รุมกระหน่ำคำถามต่าง ๆ นา ๆ ฟังไม่ได้ศัพท์ แต่ขอโทษนะมันดังมากเลยจนพวกผมต้องหันไป แล้วสุดท้ายเหมือนน้องผู้หญิงทนไ่ม่ได้ตอบออกมาว่า <q>เราชอบน้องเขา เราเห็นเขาก่อนเธอ และ เราก็เป็นคนเดินไปขอเบอร์โทรเขาเองด้วย เราคุยกับเขาแล้วเรามีความสุข และ เราก็เคยเจอพ่อแม่เขาแล้วด้วย</q> ทุกคนเงียบไปพักนึง สายตาโต๊ะ อื่น ๆ พลันก็จับจ้องมา ผู้ชายก็ตอบกลับว่า <q>เอาอย่างนั้นใช่มั้ย โอเค เคลียร์ !!! เราไปกินข้าวกันเพื่อน ๆ</q> ผมนี่งงเลย นึกว่าจะมีฉากต่อสู้เกิดขึ้นกลางร้านกาแฟ เออนะดีว่ะ ความสัมพันธ์มันเปลี่ยนได้รวดเร็ว เอาเถอะช่างๆ มันจบไปแล้ว คุยงานกันต่อ ซักพักได้ยินเสียงลอดมาจากทางด้านขวาว่า <q>Do you know what those guys they talking about?</q> โต๊ะติด ๆ ติดกันเลยแบบหลังชนกัน เป็นหนุ่มเกาหลี กำลังจีบสาวไทย แต่กลับจะให้สาวไทยแปลสิ่งที่ได้ยินพวกผมคุยให้ฟัง ผมเลยหันไปมองหน้าเขาทั้งคู่ ด้วยสายตาหาเรื่อง (คิดในใจ เขาก็คงอยากสังเกตพฤติกรรมมนุษย์เหมือนที่ผมทำน่ะแหละมั้ง แต่นะพี่ มันเผาขนไปหน่อยไหมครับ?)</p><p>radiz</p> http://www.thaicss.com/เป็นวัยรุ่นมันเหนื่อย/ <p>หลายคนคงเคยเกิดความรู้สึกค้างคา ค้างคา ในที่นี้ คนละเรื่องกับ คาใจ บางที่เราสามารถที่จะค้างคา โดยที่ไม่ต้องคาใจได้เหมือนกัน เพราะอาการค้างคาอาจจะเกิดจากสภาพแวดล้อมไม่เอื้ออำนวยต่อการไปถึงจุดหมาย ทั้งๆ ที่เรานั้นมีวิธีการอย่างเต็มรูปแบบไว้เพื่อสานต่อ แต่อาการคาใจหมายถึงความสงสัยที่ยังติดพัน ยังมองไม่เห็นทางออกและยังต้องการที่จะวนหามันอยู่โดยที่ไม่รู้ว่าวิธีการมันจะเป็นยังไง</p> <p>อาการผมเป็นอย่างแรกคือ อาการค้างคา แต่ต้องไป ไปเพื่อเป้าหมายที่แตกต่าง ไม่ใช่เบื่อหรือไปหางานใหม่ที่รายได้ดีกว่า แต่ผมไปเพื่อบางอย่าง อย่างที่หลายๆ คนเรียกกันว่า ธุรกิจครอบครัว ธุรกิจครอบครัวอย่างที่ว่าผมอาจจะไปจับจิ้งหรีด ก่นจิ๊โป่ม หรือหาแมงกะซอน ขาย ผมยังค้างคาอย่างที่บอก แต่ด้วยสถานการณ์ ผมไม่ไปคงไม่ได้ มันคงถึงเวลาแล้วจริงๆ</p> <p>ตลอดระยะเวลาสองถึงสามปีที่ผ่านมา ผมคลุกคลีกับเรื่องราวของ WWW การเขียนเว็บ ออกแบบเว็บ ทำเว็บจนกระทั่งเดินทางมาถึง Web Standards ปัจจุบัน ทำงานในตำแหน่ง Executive Web Accessibility ไม่มีอะไรแตกต่างในเรื่องภายนอก แต่ภายในช่างแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด</p><p>pornAntha</p> http://www.thaicss.com/ยังค้างคา/ <p>บางครั้งเราก็ชอบสร้างเรื่องราวบางอย่างมาเพื่อปกป้อง ตัวเราเอง จากเรื่องบางเรื่อง<br /> บางที เราก็อยากจะหนีทุก ๆ สิ่ง ทุก ๆ อย่างที่เผชิญ อยู่ ณ บัดนั้นบัดดล เวลานั้น<br /> บางครั้งเราก็คิดถึง แต่สิ่งที่มันไม่สามารถย้อนคืนกลับมาหา หรือ แก้ไขมันได้</p><p>radiz</p> http://www.thaicss.com/ความรู้สึกนึกคิด-ที่มันไม่ปะติดปะต่อ/ <p>สิ้นเสียงผู้กำกับสั่ง "Cut!" ทุกๆ คนยังนิ่งงันรอฟังเสียงที่จะตามมา แต่พอได้ยินเสียง "ผ่าน!" เสียงเฮสนั่นของน้องๆ นักแสดงที่เข้าฉากก็ดังลั่นทั้งกองถ่าย น้ำตาที่ไหลรินของ “เจ้าอ้วน” หลังจากผ่าน Take ที่ สิบห้า มันบ่งบอกถึงความตึงเครียด ที่ก่อตัวขึ้นหลังจาก Take แรก ได้เริ่ม ความดีใจผสมผสานกับความอัดอั้นตันใจ กลั่นออกมาเป็นสายน้ำตา เพื่อปลดปล่อยอึดอัดที่สะสมไว้ มันคือธรรมชาติของมนุษย์ หรือแม้แต่กับสัตว์อื่นก็อาจจะมีน้ำตาและร้องไห้เป็นเช่นเดียวกัน</p> <p>ชีวิตที่เปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง เพียงแค่อาทิตย์เดียว นอกจากเวลางาน มันทำให้ผมเดินช้าลง คิดให้เยอะอย่างถึงที่สุด เพราะสิ่งที่กำลังทำอยู่ มันไม่เหมือนสิ่งที่เคยทำมา ตื่นตัวตลอดเวลาคือความจำเป็น ไม่มีเวลามาจ้องหน้าคอม ไม่มีเวลามาจ้อหน้าเอ็ม มันคืออีกโลก ที่หลายคนอาจจะไม่เคยเห็น</p> <p>แต่ความสุขที่ได้ มันไม่เหมือนความสุขอย่างการทำงานแบบอื่นๆ มันเป็นความสุขแบบที่ผมรู้สึกคุ้นเคย ไม่ต้องห่วงว่าการออกกอง ถ่ายทำนั้น มันเหนื่อยขนาดไหน และไม่ต้องบอกเหมือนกัน ว่าคนทำงานในเส้นทางนี้ เขาสนุกขนาดไหน</p><p>pornAntha</p> http://www.thaicss.com/เปิดกล้อง/ <p>ชนชั้นว่างงานอย่างผม ยามว่างจะทำอะไร นอกจากนั่งมองเหม่อไปหลังระเบียงห้อง ทำไมน่ะเหรอ หลังห้องของผมมีบ้านหลังสวยที่มีสวนสีเขียว มีบ่อน้ำพุ มีบริเวณกว้าง ซึ่งหาบ้านแบบนี้ในกรุงเทพฯ คงยากแล้ว มันทำให้ผมคิดถึงแม่ คิดถึงบ้าน คิดถึงป่าที่ผมชอบหนีเข้าไปหาโน่น หานี่ทำ เช่น ขโมยเก็บกล้วยไม้ป่ามาให้แม่ปลูก อยากกลับไป พลันก็ต้องกลับมาสู่ห้วงความจริงนับตั้งแต่วันที่ก้าวขาออกมาจากโลกเส็งเคร็งของยุ่นไร้อารยธรรมแล้ว ชีวิตผมมันดูจะดีขึ้นโขอยู่ แต่ด้านสภาพจิตใจนะครับ ด้านการเงินอาจจะลำบากหน่อย ไม่เป็นไรตอนนี้ก็ดิ้นรนหาที่อยู่ใหม่กันไป ก็ดีกว่าทนเสียประสาท อยู่กับคนที่ทำงานโดยที่ไม่เคยรู้ว่างานที่ตนเองทำอยู่นั้นคืออะไร แก่นสารอยู่ที่ไหน มือจับดาก ปากอมกระฐิน</p> <p>ลองมองย้อนดูชีวิตตัวเอง เมื่อครั้งก่อนเก่าผมเป็นคนที่เย็นกว่านี้โขอยู่ แต่ ณ​ สองสามเดือนที่ผ่านมาผมอาจจะเป็นคนเกรี้ยวกราดมากไปนิด แดกหัวญี่ปุ่นแทบทุกวัน คงเป็นเพราะสภาพแวดล้อมที่มันสุดจะทน และ สุดจะให้อภัยแล้ว แต่ ณ วันนี้มันก็มอดลงไปแล้วเปลวเพลิงแห่งความโมโห ขอบคุณเพื่อน ๆ พี่ ๆ ทุกคนที่ให้กำลังใจ น้อง ๆ และ เพื่อน ๆ ร่วมตายในแผนกหลาย ๆ คนคงได้ที่อยู่ใหม่ที่ดีกว่าแล้ว แต่อีกหลายคนคงต้องทนอยู่ไปก่อน อดทนไว้ล่ะ นี่แหละชีวิต อย่างไรมันก็ต้องเล่นละครบ้าง สวมหน้ากาก นะกิ้ว แมค เพื่อชีวิตที่มันต้องรอดอยู่</p><p>radiz</p> http://www.thaicss.com/วิสัยทัศน์-บนราวตากผ้า/ <p>ทุกวี่วัน ชีวิตผมจะไปจะมา ผมผ่านร้านเหล้า 2 - 3 ร้านที่วัยรุ่นแถบรัชโยธินนิยม มานั่งร่ำสุรากันเรื่อยไปเสมอ ๆ มันก็ไม่มีอะไรมากมายหรอกครับ ก็แค่ร้านเหล้า ที่เป็นศูนย์รวม คนที่อยากมากินเหล้า คนที่มาเมาบรรยากาศ คนที่มาหา fakeภรรยา คนที่มาหา fakeสามี คนที่มาหาสตรีเพื่อที่จะให้เธอริดรอนเงินในกระเป๋า ไอ้เรื่องพวกนั้นมันคงไม่ได้สลักสำคัญอะไรเพราะมันเป็นเรื่องธรรมชาติของสังคมไปแล้ว <strong><q>สังคมมันฟอนเฟะ</q></strong> แต่คนดีดี ที่แบบไปนั่งเอาบรรยากาศมันก็มี แต่คิดว่ามากกว่า 65% คงมา <strong><q>มั่ว</q></strong> อย่างเบื้องต้นเสียมากกว่า สิ่งที่ผมฉงนแปลกใจก็คือ กี่ครั้งที่มองเข้าไปกี่ทีกี่ที มันหาคนวัยทำงาน หาเช้าเมาค่ำ อย่างพวกผมที่น่าจะมีเงินกินเหล้าโดยไม่เดือดไม่ร้อน นั้นยากเสียนี่กระไร บางโต๊ะก็มีแต่อิสตรีหน้าตาไฉไลนั่งอยู่ทั้งโต๊ะ แต่ทั้งหมดนั้นท่าทางจะเรียนปี 1 - 2 กับสายตามองหาเหยื่อที่จะมาให้เธอหลอกเลี้ยงพวกเธอสักหน่อยในขวดต่อไป ลงทุนขวดแรกพอ ขวดต่อ ๆ ไปก็หว่านเอา ให้มันแตะนิด แทะหน่อยจะเป็นไร ยังไงก็ระวังเจอพวกเอาจริงนะครับ เพราะ 2 ปีที่อยู่แถวนี้มา เห็นผู้หญิงโดนจิกหัวลากขึ้นรถไปหลายคนแล้ว ถึงจะร้องกรี๊ด ๆ ลั่นถนนก็เถอะ โอกาสที่คนจะช่วยทันนั้นมีน้อย Taxi มันอาจจะคิดว่าเป็นแฟนกันไม่อยากยุ่งก็ได้ หรือ บางทีอย่างผมเนี่ยได้ยินเสียงกรี๊ดก็ไปยืนดูที่ ระเบียงห้องไอ้จะวิ่งไปช่วยก็กะไร จากห้องผมวิ่งไปถึงตรงนั้น คุณคงโดนลากขึ้นรถไปไหนต่อไหนแล้ว (ความจริงมันโหดร้าย ยังไงจะทำอะไรก็คิดนิดนึง วัยรุ่น)</p> <p>ผมเคยมานั่งคิดว่าเอ้อ แปลกไปขนเงินกันมาจากไหนกันนักหนาวะ แต่คำตอบที่มักจะเจอเสมอ ๆ (ที่ตอบตัวเอง คือ ช่างมันเถอะ พ่อแม่เขาจะขี้ จะเยี่ยวออกมาเป็นเงิน เป็นทอง ก็ช่างหัวมัน ไม่เกี่ยวอะไรกับกูซักหน่อย) แต่จู่ ๆ ก็คิดถึงคำนี้ขึ้นมา <strong><q>สัมพันธ์ - ร้านเหล้า</q></strong> คำคำนี้มันผุดขึ้นมาในหัวสมองผมได้ไง มาตอนไหน จำได้เลาเลาว่า มันเกิดขึ้นมาตอนที่ผมเห็นเด็กผู้ชายคนนึง นั่งร้องไห้พลาง อาเจียนไปพลางอยู่ที่ข้างถนน บริเวณศาลพระภูมิหน้าเมเจอร์รัชโยธิน โดยมีเพื่อน ๆ ยืนอยู่เคียงข้าง คอยปลอบใจ ผมเดาว่าไอ้น้องนี่มันอกหักแน่ ๆ มันทำให้ผมลืม ภาพความโสมมเลวร้าย สังคมฟอนเฟะ ไปชั่วขณะ มันทำให้ผมยิ้มเล็ก ๆ ว่าเอ้อ ถึงมันจะเมามันก็เมาแบบว่ารู้ว่าต้องหาเพื่อน ๆ มาดูแลมัน เพื่อน ๆ ก็มีกระจิตกระใจมาดูแลเพื่อน แล้วก็ลากเพื่อนกลับเมื่อรู้ว่าถึง ลิมิต มันอาจจะดูงี่เง่า แต่ว่าบางครั้งน้ำเมามันก็ช่วยได้ อย่างไรก็อยากให้มันอยู่บน <strong><q>สติ</q></strong> กินมันอย่าให้มันกินเรา</p><p>radiz</p> http://www.thaicss.com/สัมพันธ์-ร้านเหล้า/ <p>ปกติแล้วผมไม่สันทัดในเรื่องการอ่านนิยายสักเท่าไหร่ เพราะส่วนใหญ่หมกมุ่นอยู่กับหนังสือแนวประสบการณ์ชีวิต วิทยาศาสตร์ ดาราศาสตร์ โดยเฉพาะฟิสิกส์และคณิตศาสตร์ (น้อยมากที่ผมจะอ่านหนังสือเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์) แต่ก็ใช่ว่าจะไม่หยิบจับนวนิยายมาพิจารณาเสียเลยทีเดียว นิยายเล่มที่ทำให้ผมติดงอมแงมสมัยเรียนมัธยมคือ “<strong>ผู้ใหญ่ลีกับนางมา</strong>” หนังสือปกสีดำเล่มนั้น มันสนุกเป็นบ้า แต่ถ้าอยากจะสนุกเกินบ้าต้อง “<strong>พันธุ์หมาบ้า</strong>” ของ ชาติ กอบจิตติ</p> <p>สิ่งที่ทำให้ผมไม่ค่อยอ่านนิยาย คงจะเห็นอารมณ์จินตนาการอันไม่มีที่สิ้นสุดของนิยายกระมัง ที่มันทำให้เกิดความรู้สึกจินตนาการเกินจริงเกินไป บางทีทำให้หลุดออกจากโลกแห่งความเป็นจริงไปเลยทีเดียว หรือบางเรื่องจงใจให้เราจินตนาการความกลัวไปมากมายเกินกว่าเหตุ จึงเป็นความรู้สึกกลัวแล้วกลายเป็นไม่นำเอาเรื่องนิยายมาเป็นประเด็นหลักในการเลือกซื้อหนังสือของผม แต่มันก็ไม่เสมอไป</p><p>pornAntha</p> http://www.thaicss.com/ตุ๊กตาไล่ฝน/ <p>ผมติดมาไว้นานมากตั้งแต่ปีที่แล้ว ที่บอกว่าถ้ามีเวลาผมจะแนะแนวทางการใช้ form ให้ถูกต้อง สะอาด และ accessibility วันนี้ก็คิดว่าคงได้เวลาแล้วล่ะ เพราะกว่าจะว่างอีกคงนานแน่ ๆ เลย เพราะตอนนี้ผมเองก็ไปมุ่งศึกษาในส่วนของ Semantic Web และ Mobile Web Technology แล้วมากกว่า อีกอย่างฝันอยากจะทำ free PDF Magazine เกี่ยวกับการสร้างสรรค์ การจุดประกาย ส่งเสริมให้เกิดความคิดสร้างสรรค์ คิดต่อยอด ให้มีในประเทศไทยบ้างแต่คงจะเริ่มจากกรอบของสิ่งที่ผมทำอยู่ รู้จัก และ ถนัด ซึ่งคิดว่าคงจะได้เห็นกันในเร็ว ๆ วันนี้ แต่อย่างไรก็ตาม ผมก็จะมาบ่น ๆ แบบเรื่อย ๆ เอื่อย ๆ ของผมแบบนี้ ต้องขออภัยที่อาจจะทำให้ ThaiCSS ดูเงียบเหงาไป อาจจะเห็นผมคนเดียวอย่างนี้บ่อย ๆ เพราะพรคงอาจจะนาน ๆ แวะเข้ามาทีแล้ว เพราะมีหน้าที่รับผิดชอบอันยิ่งใหญ่กว่าไว้รอ Surprise กันในเร็ว ๆ วัน สำหรับคนที่รัก Tweeter สามารถพูดคุยกับผมได้ทั้งวันทั้งมีสาระ และ ไม่มีสาระได้เลย (อย่างหลังคงไม่บ่อย หะ หะ) ผมใช้ username ว่า <q>radiz</q> ชื่อผมนี่แหละครับ แนะนำว่าให้ใช้ SNS ในทางที่มีประโยชน์นะครับ อย่าเอามันมาทำลายเวลา และ ขดสมอง</p> <p>เข้าเรื่องกันดีกว่าครับ ก่อนเราจะเขียนโครงสร้างแบบฟอร์มใน xhtml นั้นเรามารู้จัก tag ต่าง ๆ ที่จะทำงานร่วมกับโครงสร้างแบบฟอร์มกันก่อนโดยผมจะกล่าวแบ่งตามประเภทของมันนะครับ (Block Element และ Inline Element) และ สิ่งที่ผมกล่าวถึงจะเป็นส่วนที่ทำงานเกี่ยวกับ Data Entry (การใส่ข้อมูล) ของแบบฟอร์มส่วนโครงสร้างร่วมอื่น ๆ ให้พิจารณาตามความเหมาะสมครับ บางคนอาจจะใช้ ul, ol หรือ dl ไม่แนะนำให้ใช้ table ในการจัด layout ของ form ครับผม มาทำความรู้จักกับ tag ที่ทำงานร่วมกับ Data Entry ต่าง ๆ กันเลยครับ</p><p>radiz</p> http://www.thaicss.com/การสร้างแบบฟอร์มอย่างถูกวิธี/ <p>ชอบช่วงเวลาที่ผ่านผัน เช่นตอนนี้ ... ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง<br /> ไม่มีข้อแม้ ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์สิ่งอื่นใด ... เพียงอิสรภาพแห่งตัวเรา</p> <p>ทุก ๆ สิ่ง ไม่มีข้อยกเว้น อยู่ตรงนี้แล้วใช้ไหม?<br /> ถึงแม้ต้องแหลกเหลวจมดิ่ง ในห้วงแห่งความหายนะ<br /> เพียงชั่วครู่ อุปสรรค มักจะทำให้เราเห็นหนทาง ที่จะต้องก้าวไปเสมอ<br /> มันอยู่ที่นี่แล้วใช่ไหม?<br /> ทำต่อไป? หรือ แก้ไข?<br /> สุดท้าย ทุกสิ่งก็จะจางหายไป ...</p><p>radiz</p> http://www.thaicss.com/นาฬิกาทราย/ <p> ก่อนที่เราจะสามารถเขียน Layout ได้ดีนั้น ส่วนที่จำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องทำความเข้าใจคือ โครงสร้างการใช้งานของ XHTML ซึ่งแยกแยะตาม Module การทำงาน ถ้าหากยังไม่รู้ว่า Element หรือ Tag ไหนของ XHTML ทำงานอย่างไร ก็ควรต้องศึกษาและทำความเข้าใจก่อน อาจจะทำในรูปแบบศึกษาควบคู่กันไปกับการเขียน CSS ถ้าหากเรารู้และเขียน XHTML อย่างถูกหลักการแล้ว จะทำให้เราเข้าใจโครงสร้างการเขียนหน้าเว็บได้ดียิ่งขึ้นเป็นอย่างมาก</p> <p> สำหรับคนที่ใช้ Tool หรือเครื่องมือ หรือที่เราเรียกว่าโปรแกรมช่วย ถ้าเราเลือกใช้ให้เป็น ก็จงใช้เถิด ไม่ได้บอกว่าเราต้องมาเริ่มใช้ Notepad ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่ว่าเราใช้อะไร แต่มันอยู่ที่ว่าเราเข้าใจในสิ่งที่เราทำอยู่ตรงนั้นมากน้อยแค่ไหน ใช้โปรแกรมโบว์ใหญ่อย่าง DW ก็เก่งได้ ใช้ Frontpage ก็ได้ ใช้ EditPlus ใช้ Oxygen ก็ดี แค่ให้รู้ว่าแท้จริงแล้วสิ่งเหล่านั้นมันคือเครื่องมือ แต่แก่นแท้มันก็คือตัวงานที่เราผลิตมันออกมานั่นต่างหาก เราคงเข้าใจกันดี</p> <p> อีกอย่างที่สำคัญ การแสดงผลอย่างถูกต้อง กับการแสดงผลได้ มันคนละประเด็นกับการวางโครงสร้างเว็บอย่างถูกวิธี และเขียนเว็บอย่างถูกต้องเข้าใจความหมาย แสดงผลได้ 4 Browsers ไม่ใช่ว่าเราเขียนเว็บถูกเสมอไป แต่ให้เราเข้าใจในตัวเราเอง ว่าสิ่งที่เราทำออกไปนั้น เราตั้งใจให้เป็นไปมากแค่ไหน สำคัญอยู่ที่เจตนา พยายามอย่างสุดขีดแล้วทำไม่ได้ หรือทำได้แค่นั้น อย่างน้อยเราก็ได้พยายามแล้ว พยายามในที่นี้คือ พยายามทำ ไม่ใช่พยายามถาม นั่นคืออาการที่ส่อ บ่งบอกถึงเจตนาของความตั้งใจจริงของเราได้ </p> <p> Web Standards และ High Accessibility Website ทำได้ยากก็จริงแต่ไม่ใช่เป็นสิ่งที่เราทำไม่ได้ ทำได้ดีก็ถือเป็นศรีกับชีวิต ไม่ต้องไปบนบานศาลกล่าวเก้าวัด สิบวัดเพื่อให้เขียนเว็บตามมาตรฐานเป็น มีเพียงแค่ความพยายามและความอยากก็คงเริ่มต้นกันได้แล้ว</p> <p> แต่บางครั้งในชีวิตจริงเมื่อเราอยู่ในโลกแห่งทุนนิยม ธุรกิจเป็นประเด็นหลักที่เราต้องเดินตามไปในกระบวนการทำงาน คำว่าร้อยเปอร์เซ็นต์ของความถูกต้องจึงไม่ได้ถูกบรรจุเอาไว้ในชีวิตจริงของการทำงาน อาจจะมีผิด เพราะแต่ละส่วนงานมีความเข้าใจไม่ตรงกัน แต่มันยังแสดงผลได้ถูกต้อง ไม่บิดเบี้ยวจนน่าเกลียด เราทำได้อย่างเดียวคือทำใจเดินไปตามระบบ แต่อย่างน้อยเราก็ได้ทำมันอย่างถูกต้องในเบื้องต้น ถึงแม้เมื่อสุดท้ายงานออกมาแล้วจะพิกลพิการก็ตามที</p><p>pornAntha</p> http://www.thaicss.com/XHTML-Structure-CSS-Layout-ในชีวิต/ <p>จดจร จำใจ จากจร ใจรอน ร้อนรุ่ม</p> <p>ใครเขา ยากเดา ปล่อยเขา เล่าไป</p> <p>ใจเจ็บ อยากจร ร้อนรอน หนีไป</p> <p>ปากใคร ปล่อยไป เห่าไป ให้สาแก่ใจ อยากมี</p><p>radiz</p> http://www.thaicss.com/จัญไร/ <p>ข่าวคราวในแวดวงสื่อสิ่งพิมพ์ ส่วนใหญ่ในตอนนี้ที่น่าจับตามองคงหนีไม่พ้นการดิ้นปรับตัว เพื่อหาทางอยู่รอดต่อไปในอนาคต ที่นับวันยอดขายหนังสือพิมพ์ลดน้อยลงเรื่อยๆ เพราะผู้คนส่วนใหญ่หันไปอ่านหนังสือพิมพ์กันบนอินเทอร์เน็ต การปรับตัวเพื่อความอยู่รอดโดยการลดขนาด รวมทั้งลดจำนวนการผลิตและหันไปดำเนินธุรกิจออนไลน์แทน ซึ่งเป็นสัญญาณบ่งบอกอีกอย่างว่าในไม่ช้า บ้านเราคงต้องปรับตัวอย่างนั้นเหมือนกันเมื่อเวลามาถึง ซึ่งการปรับตัวในเรื่องเทคโนโลยีโดยสิ้นเชิงแบบนี้ ถือว่ายากแล้ว แต่การปรับตัวอย่างไรให้ได้เปรียบคู่แข่งนั้นเป็นเรื่องที่ยากและท้าทายยิ่งกว่า</p> <p>แต่การปรับทั้งทีต้องปรับให้ได้ประโยชน์ในระยะยาว พร้อมทั้งเดินไปในแนวทางที่ถูกต้องนั้นด้วย ไม่เพียงแค่การปรับลดจากขนาดเดิมที่เป็นบรอดชีทส์ มาเป็นแท็บลอยด์เท่านั้น ยังต้องเพิ่มการต่อสู้ในภาคสนามเรื่องออนไลน์บนอินเทอร์เน็ตอีกด้วย การปรับตัวในวันนี้ต่างจากการปรับตัวจากระบบทำมือ มาเป็นใช้คอมพิวเตอร์ในการจัดการเนื้อหาที่ต้องการนำเสนอในครั้งกระโน้น ซึ่งเป็นกระบวนการปรับเปลี่ยนแค่รูปแบบการทำงาน ในตอนนี้รูปแบบการทำงานไม่ได้เปลี่ยนไปมากมาย แต่กลับเป็นรูปแบบการขายซึ่งเป็นตัวกำหนดปากท้องของหนังสือพิมพ์นั้นแทน</p><p>pornAntha</p> http://www.thaicss.com/ความจริงที่ต้องเจอ/