ที่เดียวกัน นรกเดียวกัน

ค่ำคืนดึกดื่น ผมเดินกลับจากโรงหนัง หลังจากเสร็จภาระกิจกับหนังเรื่องที่ตั้งใจอยากจะไปดู ระหว่างทางเดินกลับห้องพัก ถนนไร้ผู้คนหลงเหลือคงไว้เพียงซากปรักหักพังเศษถุงเศษขยะ เศษชวดเบียร์ต่าง ๆ นานา กลุ่มวัยรุ่นเมามายนั่งเรียงรายดาษเดื่อน หลังจากมีสัมพันธ์-ร้านเหล้า กันเต็มประดา ผมเดินผ่านกลุ่มพ่อค้าอาหาร ร้านลาบประจำปากซอยของผม มันก็เป็นเหมือนอีกคืนที่เงียบสงบ เท่าที่ผมอยู่มาที่นี่ 2 ปี มันก็วนเวียนในแบบนี้เป็นประจำ ในมุมมองความคิดของผม

ผมเดินเข้าซอยมาอย่างเชื่องช้า พลันสายตาไปพบกับผู้หญิงนางหนึ่ง แต่งตัวตามมาตรฐานสากลตาม lifestyle คนกลางคืนยืนเกาะเสาไฟฟ้าเก่า ๆ ประจำซอย โก่งคอสำรอกสิ่งปฎิกูลที่เธอเพิ่งกระซวกเข้าไปเมื่อหลายเพลาที่ผ่านมาสด ๆ พร้อมแฟนหนุ่มที่ช่วยเสริมพลังสำรอกอยู่เคียงข้าง ลูบหลังเพิ่มพลังปราณให้สิ่งโสมมเหล่านั้นออกมาจากท้องของเธอ อย่างรวดเร็ว และ หมดไป ทั้งสองน่าจะอายุราว ๆ 20 - 23 ปี ในใจนึกเวทนา "น้องเอ้ย ก็รู้ว่ามันจะทรมานอย่างไร ถ้าปล่อยให้มันเป็นนายเรา ถ้าเราเป็นนายมันคงไม่เมามายจนต้องมานั่งทุกข์ เป็นเยี่ยงนี้" พลันก็มีมอเตอร์ไซค์โฉบมาจอดทำทีท่าว่าจะคุยกับคู่บ่าวสาวสองท่านนั้น วัยแว๊นสองท่านนั้น ตัวเล็กแพรวบางผอม ใส่หมวกกันน๊อคมิดชิดทั้งสองท่าน ดูจากรูปร่างเล็ก ๆ อาจจะอายุประมาณไล่เลี่ยกัน หรือ อาจจะน้อยกว่าก็ได้ ผมก็ไม่ได้เอะใจเพราะคิดว่าเป็นเพื่อนของเขาทั้งสองมาดูอาการเพื่อนของตน ฉับพลันหลังจากความคิดที่แล่นมาในหัวสิ้นสุดลง วัยแว๊นที่อยู่บนมอเตอร์ไซค์สองคนนั้นกลับก่อเหตุไม่คาดฝันขึ้น ...

I love you anyway

สี่ทุ่มแล้ว เธอมาสายอีกแล้ว
ทำไม เพราะอะไร ไม่ค่อยเข้าใจหรอก ว่าอะไรทำให้เธอมาสาย
และ ก็ได้เห็นเธอ ...
ใส่เสื้อเชิ้ตตัวเดิมอีกครั้ง
ไม่รู้บ้างเลยเหรอ ว่ามันดูไม่เข้าท่าซักเท่าไหร่

แต่อย่างไรก็เถอะ
ยังไงฉันก็รักเธอ
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
เธอก็ยังคงมีฉันเสมอ

และ เธอก็เหมือนเดิม
แก้ตัวเหมือนทุกครั้ง
แก้ตัวทุก ๆ ที
มันทำให้ฉันหงุดหงิด

ดูเธอสิ ... ใส่เสื้อตัวเดิม
ไม่รู้บ้างเหรอ ว่ามันไม่เข้าท่าเลย

แต่อย่างไรก็เถอะ
ยังไงฉันก็รักเธอ
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
เธอก็ยังคงมีฉันเสมอ

เธอยังคงรักฉันเสมอ

I love you anyway

เป็นวัยรุ่นมันเหนื่อย

เด็กชายคนหนึ่งอายุประมาณ 15 ขวบ กำลังถือ Macbook Pro เดินวนอยู่ใน True Cafe Siam Paragon พร้อมเพื่อนเดินตามหลังอีก 4 - 5 คน เป็นขบวน ผมมองด้วยความสงสัย ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า 3 รอบได้ ทีแรกนึกว่าหาที่นั่ง แต่ว่าที่นั่งมันก็ว่างเยอะนี่นาอะไรของเขาหว่า หรือ เขากำลังตรวจสอบ node ของ WI-FI ว่าบริเวณไหนแรง ละสายตาจากเด็กกลุ่มนั้น ก็มีเด็กผู้หญิงอีกสองท่าน อายุราว ๆ 14 ขวบ เดินเข้ามาทางโต๊ะที่ผมนั่ง พร้อมคุยกันด้วยท่าทาง แปลก ๆ แต่คิดว่าน่าจะ copy ท่าทางของอิสตรีชาวเกาหลี ที่เห็นใน มิวสิควิดีโอ หรือ ละครรักที่เรามักจะเห็นทุกครั้งเวลาเปิดโทรทัศน์ ไม่ว่าจะการแต่งหน้า ผม และ การแต่งตัว ในมือมีกระเป๋าโน๊ตบุคกันคนละใบ ก็น่าจะแพงอยู่ แล้วก็มาเลือกนั่งตรงโต๊ะข้าง ๆ ผมพอดีทีแรกติดว่าขยันดีจังคงมานั่งทำรายงานกัน ที่ไหนได้ผิดคาด เปิดเครื่องต่อเนทได้ปุ๊บ เปิดเวปขายเสื้อผ้า แล้วนั่งเมาท์กันคนละจอเลย โอ้วววว ... เดี๋ยวนี้เขาพัฒนาแล้ว

สัก 5 นาทีผ่านไป ผมลุกไปซื้อชาเขียวทาน เพราะคอแห้งแล้วที่คุยกับลูกค้า ... นั่นแน่ กำลังคิดแบบนี้ใช่ไหม? นี่ขนาดมึงมาหาลูกค้ายังมีเวลาสังเกตพฤติกรรมมนุษย์อีกนะ เอาน่ะนิดนึงเพราะวันนี้มันทำให้ผมสงสัย ว่าทำไมที่นี่มันคลาคลั่งไปด้วยเด็ก ๆ ม.ต้น และ ม.ปลายเต็มไปหมด ระหว่างทางที่เดินไปซื้อชาเขียวนั้นก็ได้เห็นน้องที่ถือ Macbook Pro เมื่อกี้กำลังนั่งเปิด Clip ของ Leah Dizon ดูกับเพื่อน ๆ อยู่ อืมนะ ... พอกลับมาที่นั่ง ก็มีวัยรุ่นอีกกลุ่มมานั่งข้าง ๆ พร้อมทั้งโวยวายเสียงไม่ได้ศัพท์ จนพวกผมต้องหยุดคุยเรื่องงานหันไปมองพวกเขา มากันประมาณ 8 คน ดู ๆ แล้วน่าจะประมาณ 16 - 17 ขวบ ผู้ชายก็โวยวายถามผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่นั้นว่า ตกลงเธอจะเลือกครบใครว่ามา เธอคนนั้นก้มหน้าก้มตาเงียบสักพักระหว่างนั้น ผู้ชาย และ เพื่อน ๆ ของเขาก็รุมกระหน่ำคำถามต่าง ๆ นา ๆ ฟังไม่ได้ศัพท์ แต่ขอโทษนะมันดังมากเลยจนพวกผมต้องหันไป แล้วสุดท้ายเหมือนน้องผู้หญิงทนไ่ม่ได้ตอบออกมาว่า เราชอบน้องเขา เราเห็นเขาก่อนเธอ และ เราก็เป็นคนเดินไปขอเบอร์โทรเขาเองด้วย เราคุยกับเขาแล้วเรามีความสุข และ เราก็เคยเจอพ่อแม่เขาแล้วด้วย ทุกคนเงียบไปพักนึง สายตาโต๊ะ อื่น ๆ พลันก็จับจ้องมา ผู้ชายก็ตอบกลับว่า เอาอย่างนั้นใช่มั้ย โอเค เคลียร์ !!! เราไปกินข้าวกันเพื่อน ๆ ผมนี่งงเลย นึกว่าจะมีฉากต่อสู้เกิดขึ้นกลางร้านกาแฟ เออนะดีว่ะ ความสัมพันธ์มันเปลี่ยนได้รวดเร็ว เอาเถอะช่างๆ มันจบไปแล้ว คุยงานกันต่อ ซักพักได้ยินเสียงลอดมาจากทางด้านขวาว่า Do you know what those guys they talking about? โต๊ะติด ๆ ติดกันเลยแบบหลังชนกัน เป็นหนุ่มเกาหลี กำลังจีบสาวไทย แต่กลับจะให้สาวไทยแปลสิ่งที่ได้ยินพวกผมคุยให้ฟัง ผมเลยหันไปมองหน้าเขาทั้งคู่ ด้วยสายตาหาเรื่อง (คิดในใจ เขาก็คงอยากสังเกตพฤติกรรมมนุษย์เหมือนที่ผมทำน่ะแหละมั้ง แต่นะพี่ มันเผาขนไปหน่อยไหมครับ?)

ความรู้สึกนึกคิด ที่มันไม่ปะติดปะต่อ

บางครั้งเราก็ชอบสร้างเรื่องราวบางอย่างมาเพื่อปกป้อง ตัวเราเอง จากเรื่องบางเรื่อง
บางที เราก็อยากจะหนีทุก ๆ สิ่ง ทุก ๆ อย่างที่เผชิญ อยู่ ณ บัดนั้นบัดดล เวลานั้น
บางครั้งเราก็คิดถึง แต่สิ่งที่มันไม่สามารถย้อนคืนกลับมาหา หรือ แก้ไขมันได้

วิสัยทัศน์ บนราวตากผ้า

ชนชั้นว่างงานอย่างผม ยามว่างจะทำอะไร นอกจากนั่งมองเหม่อไปหลังระเบียงห้อง ทำไมน่ะเหรอ หลังห้องของผมมีบ้านหลังสวยที่มีสวนสีเขียว มีบ่อน้ำพุ มีบริเวณกว้าง ซึ่งหาบ้านแบบนี้ในกรุงเทพฯ คงยากแล้ว มันทำให้ผมคิดถึงแม่ คิดถึงบ้าน คิดถึงป่าที่ผมชอบหนีเข้าไปหาโน่น หานี่ทำ เช่น ขโมยเก็บกล้วยไม้ป่ามาให้แม่ปลูก อยากกลับไป พลันก็ต้องกลับมาสู่ห้วงความจริงนับตั้งแต่วันที่ก้าวขาออกมาจากโลกเส็งเคร็งของยุ่นไร้อารยธรรมแล้ว ชีวิตผมมันดูจะดีขึ้นโขอยู่ แต่ด้านสภาพจิตใจนะครับ ด้านการเงินอาจจะลำบากหน่อย ไม่เป็นไรตอนนี้ก็ดิ้นรนหาที่อยู่ใหม่กันไป ก็ดีกว่าทนเสียประสาท อยู่กับคนที่ทำงานโดยที่ไม่เคยรู้ว่างานที่ตนเองทำอยู่นั้นคืออะไร แก่นสารอยู่ที่ไหน มือจับดาก ปากอมกระฐิน

ลองมองย้อนดูชีวิตตัวเอง เมื่อครั้งก่อนเก่าผมเป็นคนที่เย็นกว่านี้โขอยู่ แต่ ณ​ สองสามเดือนที่ผ่านมาผมอาจจะเป็นคนเกรี้ยวกราดมากไปนิด แดกหัวญี่ปุ่นแทบทุกวัน คงเป็นเพราะสภาพแวดล้อมที่มันสุดจะทน และ สุดจะให้อภัยแล้ว แต่ ณ วันนี้มันก็มอดลงไปแล้วเปลวเพลิงแห่งความโมโห ขอบคุณเพื่อน ๆ พี่ ๆ ทุกคนที่ให้กำลังใจ น้อง ๆ และ เพื่อน ๆ ร่วมตายในแผนกหลาย ๆ คนคงได้ที่อยู่ใหม่ที่ดีกว่าแล้ว แต่อีกหลายคนคงต้องทนอยู่ไปก่อน อดทนไว้ล่ะ นี่แหละชีวิต อย่างไรมันก็ต้องเล่นละครบ้าง สวมหน้ากาก นะกิ้ว แมค เพื่อชีวิตที่มันต้องรอดอยู่

สัมพันธ์ - ร้านเหล้า

ทุกวี่วัน ชีวิตผมจะไปจะมา ผมผ่านร้านเหล้า 2 - 3 ร้านที่วัยรุ่นแถบรัชโยธินนิยม มานั่งร่ำสุรากันเรื่อยไปเสมอ ๆ มันก็ไม่มีอะไรมากมายหรอกครับ ก็แค่ร้านเหล้า ที่เป็นศูนย์รวม คนที่อยากมากินเหล้า คนที่มาเมาบรรยากาศ คนที่มาหา fakeภรรยา คนที่มาหา fakeสามี คนที่มาหาสตรีเพื่อที่จะให้เธอริดรอนเงินในกระเป๋า ไอ้เรื่องพวกนั้นมันคงไม่ได้สลักสำคัญอะไรเพราะมันเป็นเรื่องธรรมชาติของสังคมไปแล้ว สังคมมันฟอนเฟะ แต่คนดีดี ที่แบบไปนั่งเอาบรรยากาศมันก็มี แต่คิดว่ามากกว่า 65% คงมา มั่ว อย่างเบื้องต้นเสียมากกว่า สิ่งที่ผมฉงนแปลกใจก็คือ กี่ครั้งที่มองเข้าไปกี่ทีกี่ที มันหาคนวัยทำงาน หาเช้าเมาค่ำ อย่างพวกผมที่น่าจะมีเงินกินเหล้าโดยไม่เดือดไม่ร้อน นั้นยากเสียนี่กระไร บางโต๊ะก็มีแต่อิสตรีหน้าตาไฉไลนั่งอยู่ทั้งโต๊ะ แต่ทั้งหมดนั้นท่าทางจะเรียนปี 1 - 2 กับสายตามองหาเหยื่อที่จะมาให้เธอหลอกเลี้ยงพวกเธอสักหน่อยในขวดต่อไป ลงทุนขวดแรกพอ ขวดต่อ ๆ ไปก็หว่านเอา ให้มันแตะนิด แทะหน่อยจะเป็นไร ยังไงก็ระวังเจอพวกเอาจริงนะครับ เพราะ 2 ปีที่อยู่แถวนี้มา เห็นผู้หญิงโดนจิกหัวลากขึ้นรถไปหลายคนแล้ว ถึงจะร้องกรี๊ด ๆ ลั่นถนนก็เถอะ โอกาสที่คนจะช่วยทันนั้นมีน้อย Taxi มันอาจจะคิดว่าเป็นแฟนกันไม่อยากยุ่งก็ได้ หรือ บางทีอย่างผมเนี่ยได้ยินเสียงกรี๊ดก็ไปยืนดูที่ ระเบียงห้องไอ้จะวิ่งไปช่วยก็กะไร จากห้องผมวิ่งไปถึงตรงนั้น คุณคงโดนลากขึ้นรถไปไหนต่อไหนแล้ว (ความจริงมันโหดร้าย ยังไงจะทำอะไรก็คิดนิดนึง วัยรุ่น)

ผมเคยมานั่งคิดว่าเอ้อ แปลกไปขนเงินกันมาจากไหนกันนักหนาวะ แต่คำตอบที่มักจะเจอเสมอ ๆ (ที่ตอบตัวเอง คือ ช่างมันเถอะ พ่อแม่เขาจะขี้ จะเยี่ยวออกมาเป็นเงิน เป็นทอง ก็ช่างหัวมัน ไม่เกี่ยวอะไรกับกูซักหน่อย) แต่จู่ ๆ ก็คิดถึงคำนี้ขึ้นมา สัมพันธ์ - ร้านเหล้า คำคำนี้มันผุดขึ้นมาในหัวสมองผมได้ไง มาตอนไหน จำได้เลาเลาว่า มันเกิดขึ้นมาตอนที่ผมเห็นเด็กผู้ชายคนนึง นั่งร้องไห้พลาง อาเจียนไปพลางอยู่ที่ข้างถนน บริเวณศาลพระภูมิหน้าเมเจอร์รัชโยธิน โดยมีเพื่อน ๆ ยืนอยู่เคียงข้าง คอยปลอบใจ ผมเดาว่าไอ้น้องนี่มันอกหักแน่ ๆ มันทำให้ผมลืม ภาพความโสมมเลวร้าย สังคมฟอนเฟะ ไปชั่วขณะ มันทำให้ผมยิ้มเล็ก ๆ ว่าเอ้อ ถึงมันจะเมามันก็เมาแบบว่ารู้ว่าต้องหาเพื่อน ๆ มาดูแลมัน เพื่อน ๆ ก็มีกระจิตกระใจมาดูแลเพื่อน แล้วก็ลากเพื่อนกลับเมื่อรู้ว่าถึง ลิมิต มันอาจจะดูงี่เง่า แต่ว่าบางครั้งน้ำเมามันก็ช่วยได้ อย่างไรก็อยากให้มันอยู่บน สติ กินมันอย่าให้มันกินเรา

นาฬิกาทราย

ชอบช่วงเวลาที่ผ่านผัน เช่นตอนนี้ ... ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง
ไม่มีข้อแม้ ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์สิ่งอื่นใด ... เพียงอิสรภาพแห่งตัวเรา

ทุก ๆ สิ่ง ไม่มีข้อยกเว้น อยู่ตรงนี้แล้วใช้ไหม?
ถึงแม้ต้องแหลกเหลวจมดิ่ง ในห้วงแห่งความหายนะ
เพียงชั่วครู่ อุปสรรค มักจะทำให้เราเห็นหนทาง ที่จะต้องก้าวไปเสมอ
มันอยู่ที่นี่แล้วใช่ไหม?
ทำต่อไป? หรือ แก้ไข?
สุดท้าย ทุกสิ่งก็จะจางหายไป ...

จัญไร

จดจร จำใจ จากจร ใจรอน ร้อนรุ่ม

ใครเขา ยากเดา ปล่อยเขา เล่าไป

ใจเจ็บ อยากจร ร้อนรอน หนีไป

ปากใคร ปล่อยไป เห่าไป ให้สาแก่ใจ อยากมี

alive

เวลาที่มีเวลา ผมมักจะนั่งคุยกับตัวเอง ถามตัวเองว่าเดิน หรือ วิ่งมาไกลแค่ไหน บางครั้งก็เหนื่อยอ่อนล้า ท้อใจ และ ผมก็จะยอมหยุดแล้วนั่งจมกับความรู้สึกนั้น ให้มันกัดกินให้เต็มที่สมประดา ผมคิดว่าผมมันมีปัญหาบ่อยชอบมองโลกในแง่ร้าย โลกมันเป็นสีดำสำหรับผมเสมอบางครั้งก็ทำมามากมายจนไม่ทันคิด ไม่ทันจำว่าอะไรต่อมิอะไรผ่านไปบ้าง แต่ใจมันก็ยังถวิลหาสิ่งใด สิ่งหนึ่งอยู่

เมื่อก่อนเคยแต่นั่งโทษทุกอย่างที่ทำให้เราเป็นแบบนี้ แต่วันนี้ผมเข้าใจแล้ว ชีวิตผมเคยย่ำแย่มาก ๆ เมื่อต้นปีของปีก่อนหน้านี้ ย่ำแย่ขนาดหนัก เมื่อความฝันลมแล้งมันหายไป เมื่อสิ่งที่สร้างวาดไว้มันเป็นแค่การหลอกตัวเอง พอตกลงมาในโลกแห่งความเป็นจริงมันทำให้ผมรู้สึกว่าผมโง่ โง่กว่าใคร ท่ามกลางคนที่มองดูถูกเพื่อน ๆ ที่ไม่แยแสเอือมระอา ด่าว่า ว่าผมคงไม่ได้ดีอะไรไปกว่านี้ หันหลังให้ครอบครัว สุดท้ายก็แพ้ แต่ก็ดีแล้วที่ผมแพ้ไม่อย่างนั้นก็คงไม่มีวันนี้ ขอบคุณคน ๆ นั้น ที่ทำให้รู้จักชีวิตมากขึ้น ชีวิตอีกด้านที่ไม่เคยเห็น

ความเปลี่ยนแปลง

ผมไม่ได้ดูทีวีนานแล้ว ไม่ได้ดูในที่นี้หมายถึงไม่ได้ดูจริงๆ จังๆ และไม่ได้เป็นรายกายการทีวี อาจจะนับชั่วโมงได้เลย ถ้านับเอาแบบผ่านๆ ผมหันหลังให้ทีวีไปตั้งแต่ต้นปี 2550 เสพข่าวสารบ้านเมืองจากสื่อทางอินเทอร์เน็ตแทน

ผมยังรู้สึกว่าตัวหนังสือบนกระดาษ ที่ถูกกลั่นกลองออกมาจากคนทำงานสู่คนเสพงานจริงๆ แล้วเราสามารถจินตนาการต่อจากตัวหนังสือเหล่านั้นได้ ไม่ใช่เห็นภาพชัดเจนแล้วก็ล้มหายตายจากไป

หรือว่าตับของคุณมีปัญหา ครับ

ผมเกลียดเว็บประเภทไหนมากที่สุดหนะหรือ เว็บที่เวลาคลิ๊กลิงค์แล้วเปิดหน้าใหม่ไงครับ เครื่องผมมันแรงน้อย แรมน้อย เปิดหน้าใหม่ทีไร บราวเซอร์มันแดกแรมเพิ่มทุกที ทำเอาเครื่องช้า ที่สำคัญเว็บที่ผมเข้าบ่อยๆ มันก็ไม่มีการเปิดหน้าใหม่

IE8 และ การพัฒนาของบุคคลากร Web ไทย

ตลอดต้นอาทิตย์ที่ผ่านมา ไม่ว่าจะใน MSN และ ในที่ทำงานต่างก็มีคำถามมากมายเกี่ยวกับ IE8 มาที่ผม ซึ่งสำหรับผมแล้วมันไม่ใช่เรื่องหน้าตื่นเต้นแต่อย่างใด มันก็เป็นปัญหาเดิม ๆ ที่ผมและพรเฝ้าครุ่นคิดกันมาเนิ่นนาน

Goodbye ThaiCSS ลาก่อน

จั่วหัวซะเสียวตูด หมายความตามหัวเรื่องจริงๆ ครับ นับเป็นเพลาอันสมควรแล้ว ที่ช่วงชีวิตของไทยซีเอสเอส ได้เดินมาถึงจุดๆ หนึ่ง จุดที่มองไปทางไหนมันก็ตัน ตันในที่นี้หมายถึงตันไนแง่ของการพัฒนา สุดท้ายจึงต้องจบชีวิตช่วงแรกของมันเอาไว้

พักยก เรื่อง css ชั่วคราว

ไปเตะบอล

Silence is easy

แค่ไหนกัน

สวัสดี Web Accessibility ปีใหม่

อยากเขียน แต่ ไม่รู้จะเขียนอะไร

ลดปัญหาโลกร้อนด้วยการเขียน XHTML, CSS อย่างถูกวิธี

เมื่อผมกลับมาเริ่มทำงานประจำ

CSS3 เพื่ออะไร?

web standard บนเวทีการเมือง

จัดระเบียบการทำงานกันดีไหม

สวัสดี

สมชาย ตลอดไป

Welcome to the Machine

สัมผัส เปลี่ยนไป

เจาะใจ xhtml css ใน เว็บบอร์ด

เมื่อถึงเวลา ไป

ไป ไหน? ไหม?

เดือนดวงเหงา

เงียบงัน ถึงบ้าน

ที่พักชั่วคราว

โรงหนังใหญ่ กับใจคนดู

เรียกมันว่า ชีวิต

กล่อง และกรอบ

สูญ

ซักผ้า กับเวลาของสมาธิ และฟองเบียร์

บทเพลงแห่งความทรงจำ 2

กลัว

คืนฝนพรำ

Laberinto del fauno El

สงกรานต์และครอบครัว

เหนือจินตนาการ กับ XHTML Layout Creator

รุนแรงเกินคาดคิด (ตอนที่ 1)

ขี้เกียจ เครียด นอน

สุข ที่ได้ทุกข์

ควาย เครื่องบินและแท๊กซี่

ไป เพื่อให้ได้มา

Intro to Radiz

สุดท้ายก็ต้อง เดิน

เพี้ยน หรือ ไม่เพี้ยน

ความเงียบ ที่ครอบงำ

The Wall in Operation.

ไม่มีอะไรมาก แค่อยากทำ

เกิดมาเพื่อเป็นเป็ดฉันใด ฤา อนาคตจะกลายเป็นหงษ์ได้ บอกที

หนังสือเดินทาง

โศกนาฏกรรมของคนลาวพลัดถิ่น

ไทยซีเอสเอส วันละขวด

อยาก และ ยากจะเข้าใจ

ไม่มีโทรศัพท์ และเครื่องปรับอากาศ

๑. ผมชอบประโยคนี้มาก หลังจากได้อ่านมันบนปก พ๊อกเก๊ตบุค เล่มล่าสุด ของ นักเขียนนาม วรพจน์ พันธุ์พงศ์ ผู้ซึ่งได้ถูกขนานนามว่าเป็นนักสัมภาษณ์ ตัวฉกาจคนหนึ่งของเมืองไทย รวมทั้งงานเขียนที่ไม่ธรรมดา ผมติดตามอ่านงานของนักเขียนคนนี้ มาก็นานโข อาจจะไม่หมดทุกอย่าง ทุกเล่มแบบ แฟนพันธุ์แท้ แต่ก็เรียกว่าเยอะเอาการ

๑. เด็กบ้านนอก

เหนื่อย เมื่อย ท้อ อ่อนแรง...

มันมาแล้ว! บราวเซอร์ห่วย? หรือเปล่า

เกิดอาการเซงจับ