โดย พร อันทะ เมื่อ 2007-10-17 13:56:00 ดูทั้งหมด 115 ครั้ง
สองสามวันมานี่ อากาศออกจะชื้นๆ เพราะฝนตกหนักไม่หยุดหย่อน เป็นสาเหตุให้ผมไม่สามารถลงไปโม่แข้งในสนามฟุตบอลกับเจ้าถิ่นชาวใต้ ได้อย่างหลายวันที่ผ่านมา ถือเป็นการรักษาบาดแผลที่ได้รับ จากการเข้าประทะหนักของคู่ต่อสู้ฝั่งตรงข้าม ที่เข้าเสียบข้างหลังอย่างไม่ปราณีปราศัย ต่อเด็กใหม่หน้าเหลี่ยมๆ อย่างผมสักนิด
แรงประทะทำให้ผมล้มทั้งยืน บนสนามที่เต็มไปด้วยหินลูกรัง มีหญ้าขึ้นประปราย ด้วยประสาทสัมผัสตามธรรมชาติ ผมเอามื้อค้ำยันไม่ให้ลำตัวกระแทกกับพื้นสนาม ส่งผลให้ผ่ามือเป็นแผล เลือดไหลปวดแสบ พร้อมทั้งหน้าแข้งเป็นแผลขูดขีด พอๆ กับอุบัติเหตุจากจักรยานสมัยเป็นเด็ก
ถือเป็นการรับน้องใหม่ของเจ้าถิ่น ที่ผมหน้าด้านเดินเข้าไปขอเขาเล่นฟุตบอลด้วย ที่สนามข้างอพาร์ทเม้นที่ผมเช่าอยู่ เยื้องๆ กับ มอ. หาดใหญ่
สองวันที่ผ่านมา ฝนเทกระหน่ำ ทำให้สภาพสนามกลายเป็นทุ่งนา น้ำเจิ่งนองไปทันตา กบเขียดออกมาร้องระงม ทำให้นักเตะทั้งหลายงดเล่นบอลในสนามนี้ไป ผมไม่รู้จะไปขอใครเล่นที่ไหน ก็เลยจำต้องรอให้สนามแห้ง แต่ยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ตอนนี้ได้แต่นั่งมองสภาพสนามแล้วก็ฟังเสียงแมลงร้องระงม รับสายฝนไปพลางๆ รอแผลที่มือหายด้วย เดี๋ยวต้องไปสู้รบกันอีกรอบหลังสนามแห้ง
ค่ำคืน ตีหนึ่งกว่าๆ
เสียงยวดยานจากข้างนอก ลดน้อยลงไปมากแล้ว ขับให้เสียงแห่งค่ำคืนคืบคลานเข้ามาแทน ลมเย็นอ่อนๆ พักเข้ามาทางหน้าต่างหลังห้อง
นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้สัมผัสกลิ่นและความเงียบอย่างนี้ แต่มันคงไม่นาน ไม่นานที่จะอยู่อย่างเรื่อยๆ เอื่อยๆ ตามประสา แค่เพียงขอเวลาให้ได้พักฟังเสียงและได้สัมผัสกับสิ่งที่ใจได้ต้องการบ้าง เมื่อมีโอกาสและถ้าสามารถเลือกได้
เสียงไก่ขัน ดังมาจากวัดที่อยู่ใกล้ๆ กัน ยิ่งทำให้หวนย่อนนึกถึงครั้งหนึ่งเมื่อเคยเป็นเด็ก บ้านนอก สมัยที่บ้านไม่มีไฟฟ้าใช้ นานแค่ไหนแล้ว ที่ไม่ได้กลับไปเยี่ยมเยียนบ้าน อีกครั้ง
โอกาสที่ผมจะได้สูดอ๊อกซิเจน เข้าปอดเต็มๆ ใกล้จะขาดห้วงลงแล้ว
อีกไม่กี่วัน คงต้องกลับไปสู้รบกับชีวิตที่กรุงเทพอีก คำรบหนึ่ง
จึงมีชีวิต เรื่อยเรื่อย เอื่อย เอื่อย
Tags:
Unknown Version Unknown
