สังคมมันฟอนเฟะ

สังคมมันฟอนเฟะ

โดย พร อันทะ เมื่อ 16 พฤษภาคม 2551 เวลา 23:34:55 น. อ่าน 261 ครั้ง

ทีวี ที่มีแต่ละครน้ำเน่า ข่าวหนังสือพิมพ์ ที่มีแต่ศพและหน้านักการเมือง (น้ำเน่าพอๆ กับละคร) ขึ้นหน้าหนึ่ง อินเตอร์เน็ตที่มีแต่คลิปโป๊ วัยรุ่นที่เวลาส่วนใหญ่เสียไปกับเว็บโชเชียลเน็ตเวิร์คเพื่อโพสต์คำว่าสวัสดีทั้งวัน ร้านหนังสือที่ถูกจองชั้นวางด้วยหนังสือฮาวทู

ทีวี ที่มีรายการสร้างสรรค์สาระ ข่าวหนังสือพิมพ์ที่ถกเรื่องการเมือง ปากท้องประชาชน เป็นกระบอกเสียง อย่างเข้มข้น อินเตอร์เน็ตที่เป็นแหล่งแสวงหาความรู้ชั้นดี วัยรุ่นที่ส่วนใหญ่ใส่ใจการเรียนและรักการอ่าน ร้านหนังสือที่มีหลากหลายประเภทของงานเขียนให้เลือกเสพ

มันสับสน ปนเป แยกกันไม่ออกว่าเราอยู่จุดไหนของวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคนกันแน่ อะไรที่เราจะเอาเปรียบสังคมได้ ทำไปเลย เห็นด้วย สิ่งดีๆ มันทำยาก แรงต้านมันเยอะ สั้นๆ ง่ายๆ เร็วๆ รวยๆ แบบไม่ต้องคิดมาก ทำแล้วได้เงินดีกว่า อะไรทำงานๆ คิดเยอะๆ ค้นคว้าเยอะๆ มีหลักการ ทำไปหาพระแสงของ้าวทำไม มันไม่มีใครสนใจหรอก ทำไปก็เสียเวลาชีวิต

ถ้าเราสามารถ หยิบยื่นโอกาส สร้างองค์ความรู้เล็กๆ น้อยๆ ค่อยๆ ก่อต่อสังคม ผมคิดว่ามันคงเป็นเรื่องที่น่าภูมิใจที่ได้ทำ การศึกษา สังคมอีก ห้าสิบ หกสิบปีข้างหน้า จะได้มีรากฐานที่แข็งแกร่ง เริ่มจากคนละไม้คนละมือ อดทนนิดหน่อย เพื่อลูกหลานในวันหน้าจะได้มีพัฒนาการด้านความคิดสร้างสรรค์อย่างสมบูรณ์ พร้อมพัฒนา

ไม่มี ไม่มีคำว่าน้ำใจ อย่าได้หวัง เด็ก สตรี คนชรา หญิงมีครรภ์ เอาเปรียบได้ ก็จะทำ จะเห็นใจกันไปทำไมหนักหนา ก็คนเหมือนกัน สองมือสองตีน เกิดมาแล้วก็ ดิ้นเอา ตัวใครตัวมัน

ถ้าหากไม่มีสังคม ไม่มีวัฒนธรรม ไม่มีระเบียบวินัย ไม่มีวิวัฒนาการ ไม่มีกฎเกณฑ์ ไม่มีการอยู่ร่วมกันฉันพี่น้อง เราคงไม่ถูกเรียกว่าสัตว์สังคม

สังคมคงไม่ฟอนเฟะ