โดย พร อันทะ เมื่อ 2008-04-28 00:32:09 ดูทั้งหมด 251 ครั้ง
ผมยังนั่งอยู่ในซอกเพิงของร้านลาบปากซอยร้านประจำเหมือนเดิมอย่างเช่นทุกวัน เวลาเย็นอย่างนี้ ผมมักปลีกตัวออกจากห้องแคบ ๆ มืด ๆ อับ ๆ ของตัวเองมานั่งดูผู้คนเลิกงานกลับบ้านกัน ปากซอยวันนี้ วันนั้นหรือวันไหนก็ยังจอแจเหมือนเดิม ผู้คนขวักไขว่ ผมคงไม่สามารถสาธยายให้เห็นภาพได้ว่า ขนาดไหน เชิญจินตนาการตามสะดวก
พี่แท๊กซี่จอดรับผู้โดยสารกลางสามแยกในซอย BMW คันหลังก็บีบแตรไล่ ป้าขายหมูปิ้งรถเข็ญก็จะเอารถเข้าซองริมฟุตบาท หน้าร้านลาบลูกค้าสามสี่คนต่างยืนกระวนกระวายรออาหารที่สั่งเอาไว้ มนุษย์เงินเดือนอีกหลายชีวิต ต่างเร่งรีบเดินเข้าซอยเพื่อให้ถึงที่พักของตัวเองให้เร็วที่สุด ลัดเลาะไปตามช่องว่างระหว่างรถที่ติดกันเป็นแพยาว จากปากซอย ถึงกลางซอย
มันคือความเป็นชีวิต ชีวิตที่ผมได้รู้สึกและสัมผัส เพราะส่วนใหญ่แล้ว กลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้าผม ต่างเป็นคนต่างบ้าน ต่างเมือง ต่างจังหวัดกันเกือบร้อยทั้งร้อย ยิ่งเป็นพ่อค้าแม่ขายด้วยแล้ว แทบทั้งหมดคือชนชาวอีสานที่หลบหนีความยากแล้ง ที่บ้านนอกมาทำงานค้าขายเล็ก ๆ น้อย ๆ แลกเม็ดเงิน เพื่อที่จะพอส่งกลับไปให้ พ่อ แม่ ลูกหลานได้มีอยู่มีกิน ผมก็ไม่ได้ต่างไปจากเขาเหล่านั้นเท่าไหร่ แต่เพียงแค่ผมไม่ได้ค้าขายเท่านั้นเอง บางทีผมอาจจะกำลังขายอย่างอื่นอยู่โดยที่ผมเองก็ไม่รู้ตัว
ในทุกๆ วันของช่วงเช้า ร้านลาบตรงนี้ถูกปรับเปลี่ยนไปเป็นร้านขายกาแฟสดราคาย่อมเยา แต่รสชาดเกินคุ้ม เอสเพรสโซ่ ร้อน ๆ สนนราคา ถ้วยละ สิบบาท ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะสิบห้าบาท แตกต่างกันเพราะของผม รับแต่กาแฟ ไม่ผสมน้ำตาลหรือครีมเทียม นมข้นใด ๆ ราคาจึงลดลงมา ราคานี้นี่เองทำให้เพื่อนฝรั่งสองสามคนของผมติดใจเป็นนักหนา เมื่อก่อนต้องได้เสพกันทุกวัน แต่ตอนนี้ต่างแยกย้ายหลังจากปิดบริษัทแล้วก็เหลือแต่ผม กลายเป็นพวกว่างงาน ยังนั่งจิบกาแฟร้อนแต่เย็นใจได้ในทุก ๆ เช้า
เสียงสนทนาภาษาอีสานเซ็งแซ่ ทำให้ผมรู้สึกไปได้ว่าที่นี่มันไม่ใช่เมืองกรุง เมืองแปลกหน้าที่หลาย ๆ คนรู้สึก แต่มันเป็นหมู่บ้านที่คนอีสานยึดครองเอาไว้ได้ในบางห้วงเวลา ห้วงเวลาเล็ก ๆ ที่ทำให้ผมมีความสุข เหมือนไม่ได้ถูกโดดเดี่ยวท่ามกลางความแปลกแยกของสังคมและเปลือกนอก
ผมจำได้ ในค่ำคืนหนึ่ง กับหญิงสาวที่ดูหน้าตากำลังหวาดผวาอะไรสักอย่าง สายตาดูกังวลมากกว่าปกติ เธอเดินไปพร้อมกลับหันหลังมามองหน้าผมบ่อยครั้ง ไม่บ่อยนักที่ผมจะเจอเธอดึกดื่นค่อนเช้าแบบนี้ เธอรีบสาวเท้าให้ทันแฟนหนุ่มชาวญี่ปุ่นที่เดินไปก่อนหน้า
ร้านสะดวกซื้อปากซอย:
ผมยืนรอชำระเงินต่อจากหญิงวัยกลางคน ในมือถือกระป๋องนมพร้อมขนมปัง เพื่อเอามาเพิ่มพลังกรำงานต่อให้ถึงเช้า หญิงสาวเมื่อครู่ยืนเกาะแขนชายหนุ่มอยู่หน้าร้าน รออาหารที่สั่งไว้ในไมโครเวฟ สายตาคู่นั้นของเธอจ้องมองมาที่ผมอีก สามสี่ครั้ง
พี่ ๆ เดินในซอยนี้ระวังด้วยนะคะ
พวกวิ่งราวมันเยอะ
เธอเปิดฉากพูดคุยกับหญิงวัยกลางคนที่ชำระเงินอยู่ก่อนหน้า เชิงเตือนให้ระวังอันตรายจากโจรวิ่งราว และเบือนสายตามามองผมอีกครั้งและอีกครั้งประหนึ่งว่า อย่านะมึง กูบอกพี่เขาแล้ว
ผมได้แต่ยิ้มในใจ และนึกในใจว่า
ที่นี่ไม่มีหรอกครับวิ่งราว มีแต่ลาววิ่ง อยากเห็นไหมครับ จะวิ่งโชว์
มันอาจจะเป็นเรื่องขำ สำหรับใครหลาย ๆ คน แม้ตัวผมเองก็ยังอดขำกับเรื่องนี้ไม่ได้ เพราะไม่ใช่ว่าผมไม่เคยเห็นหญิงสาวคนนี้เอาเสียเลย แต่ผมกลับเจอเธอออกจะบ่อย เพราะเธอเองก็อาศัยอยู่ในซอยเดียวกันกับผม อาจจะต่างกันแค่เธอนั่งรถยุโรป เข้ามาในซอยแต่ผมเดินเข้าออก ความต่างอีกอย่างของเธอที่ผมก็สงสัยเหมือนกันคือ ทำไมผู้ชายที่เธอเดินตามหรือนั่งรถด้วยในแต่ละวัน หน้าเขาเหล่านั้นไม่ค่อยซ้ำกัน หรือว่าผมตาฝาดไป ก็ได้แต่สงสัย
แต่มันก็เป็นเพียงเหตุการณ์ที่ผมก็พอจะยอมรับได้ว่า ถ้าใครเห็นหน้าผมในซอยกับเวลาดึกดื่นหลังเที่ยงคืนอย่างนี้ คงต้องตีค่าความเป็นโจรประดับหน้าผากไว้ก่อน เพราะมันเหมือนโจรอย่างเขาคิดจริงๆ
พี่ ๆ ที่ออฟฟิศ พยายามหลายครั้งที่จะให้ผมย้ายห้องไปอยู่ใกล้ที่ทำงานมากกว่านี้ เพราะแกคงไม่อยากเห็นผมต้องเอาเงินเดือนส่วนหนึ่งมาจ่ายค่าเดินทางวันละเกือบสองร้อย เพื่อที่จะไปให้ทันเวลางานอย่างสะดวก แต่ผมก็ยังไม่ได้ตัดสินใจย้ายหนีไปไหน ตลอดระยะเวลาสองปีกว่าที่ผ่านมา ความผูกพันธ์ที่ก่อตัวขึ้นอย่างง่ายๆ ทุกเมื่อ ทุกวัน มันทำให้ผู้รู้สึกสนิทสนมกับผู้คนปากซอย เหมือนกับผมไม่ได้จากบ้านมาไกล เสียงสนทนาภาษาอีสานที่ผมได้ยิน และได้ใช้มันสื่อสารทุกวัน กลายเป็นสิ่งที่ผมอบอุ่นใจเมื่อได้พูดคุยกับผู้คนเหล่านี้
ปากซอยที่ผมอยู่จึงไม่ใช่ปากซอยธรรมดา เป็นมันเหมือนดั่งบ้าน เป็นชุมชนชาวอีสานผู้อยู่ไกลถิ่นฐานกำเนิด ที่ความน่ารัก จุนเจือกันไม่เคยขาด ผมได้อาศัยกินลาบกับร้านลาบฟรี ในยามที่ไม่มีเงินเหลือในกระเป๋า ฝากท้องพาชีวิตรอดมาได้ ปากซอยในกรุงเทพ จึงเป็นกลายเป็นปากซอยบ้านเรา ปากซอยที่มีทั้งความเอื้ออาทรและรอยยิ้มมอบให้กันทุกวัน เช้า เย็น
Tags:
Unknown Version Unknown
