โดย ธีร์ อันมัย เมื่อ 2007-08-18 13:08:13 ดูทั้งหมด 173 ครั้ง
ผมมักคิดเล็กคิดน้อย กับเรื่องบางเรื่อง อ้อยสร้อย อ้อยอิ่งมันอยู่นั่นแหละ แต่บางเรื่องกลับไม่คิด หรือคิด แต่ก็ไม่ค่อยแสดงออก ครั้นแสดงออก ก็มักจะตรงกันข้าม กับความคิด (คนละอย่างกับรักนะ แต่ไม่แสดงออก หรือเปล่าวะเนี่ย)
ผมมักคิดไปเองว่า ไอ้เรานี่คงเป็นพวกเพื่อนที่แสนดี พี่ที่น่ารัก มักเสือกไปทุกเรื่อง เป็นแผนกเติมกำลังใจให้กำลังงาน จนบางครั้งกว่าจะรู้ตัว กูก็มาแบกภาระบางอย่างของชาวบ้าน กลายเป็นผู้เอาการเอางานเรื่องของคนอื่นเขาจนไม่รู้ว่า เรานี่มันเป็นตัวอะไรในชีวิตเราและเป็นอะไรในชีวิตเขากันแน่
นอนเอากีบท้าวซ้ายก่ายหน้าผากคิด ก็เห็นภาพว่า เราคงเป็นหินโสโครกในหาดทรายขาว หรือเป็นสิวเสี้ยนในเนียนเนื้อนุ่มน้องนาง ช่างน่าระอา เวทนาตัวเองเป็นยิ่งนัก
เมื่อถึงเวลาหนึ่งถึงเริ่มตระหนักว่า เพื่อน น้อง พี่มันคงเบื่อเราเหมือนกันที่เรามักเสนอหน้าดำ ๆ เสือกทำไปเสียทุกเรื่องเช่นนี้มันคงติดเป็นบุคลิก (สุภาพหน่อยก็ต้องว่า “เป็นสันดาน”) มาตั้งแต่เกิดแล้วกระมัง จะให้แก้ก็คงไม่หาย คงรอให้มันตายไปเองโน่นหละ เพลงที่พักชั่วคราว เป็นผลพวงของอารมณ์แบบนั้น มันอ้อยอิ่งอิงแอบแนบชิดกับมิตรภาพ เห็นเพื่อนเหนื่อย เห็นใครท้อ ข้าขอยืนเคียงข้างมั่งเถอะ เป็นพวกเชียร์มวยรองบ่อน แต่บ่ห่อนเชียร์ตัวเองเท่าไรนัก
เพลงนี้เขียนจบที่บ้านโนนตาล (บ้านยายใฮ ขันจันทา) กิ่ง อ.นาตาล จ.อุบลราชธานี เมื่อปี 2547 (ช่วงเวลาทอดห่างจากเพลง เรียกมันว่าชีวิต 2 ปี – เห็นไหมว่า ผมเป็นพวกเสร็จช้า) จากนั้นก็มอบให้พี่โจ้ (รังสรรค์ ราศี-ดิบ) ศิลปินล้านนาเอาไปเรียบเรียงรวมอยู่ในงานเพลงชุด 25 น. ซึ่งเป็นงานเพลงเพื่อฉลองครบรอบ 25 ปี มูลนิธิอาสาสมัครเพื่อสังคม จากตอนแต่ผมคิดถึงเพลงร็อค แต่พี่แกทำเป็นแจ๊ส โอ พระยาแถน มันน่านอนมาก ยิ่งเนื้อเพลงยืดๆ แบบนี้
ที่คุณฟังอยู่นี้ ผมเล่นในห้องอัดแบบไมค์จ่อปากกับกีต้าร์อย่างละตัว อัดกันเทคเดียวเลิกเสียงทัมโบรินนั้นมาจากอารีรัตน์ เรืองกำเนิด อาจารย์สาขาศิลปะการแสดง มหาวิทยาลัยอุบลราชธานีมาช่วยเคาะแก้เซ็ง จึงได้เสียงกีต้าร์ทึบ ๆ เสียงร้องไม่เต็มเสียงมาฝากเช่นฉะนี้ ดี ๆ ชั่ว ๆ ก็ทำมันไปแล้ว ชอบไม่ชอบ เพราะไม่เพราะ เป็นเรื่องของหูและหัวใจคนฟังก็แล้วกัน ผมไม่เกี่ยว (เห็นไหมว่าผมเป็นคนมีความรับผิดชอบสูง)
ป.ล.แต่อย่างน้อย ผมก็ยังเห็นว่า เศษเสี้ยวกำลังใจ มนุษย์ควรหมั่นเติมให้กัน เพื่อให้ความฝันอันว่างเปล่าของเราได้รองรับหยาดหยดน้ำใจถึงไม่มากมายแต่ก็งดงามนั้นบ้าง
มีความสุขกับการใช้ชีวิตครับ
Tags:
Unknown Version Unknown
