โดย Radiz เมื่อ 2008-10-03 01:33:06 ดูทั้งหมด 310 ครั้ง
สองเดือน กับการกลับมาทำงานประจำ โลกก็เปลี่ยนไปบ้าง งานก็เปลี่ยนไปบ้างแตกต่างกันไปสิ้นเชิง จากองค์กรเล็ก ๆ ไปสู่องค์กรใหญ่ งานมั่นคง ผู้คนมากหน้า ระบบที่ใหญ่กว่า เข้าถึงกันได้ยากกว่า แต่ยังมีที่พอให้ เฟืองเล็ก ๆ อย่างผมได้ แสดงความสามารถ และ มีคนให้โอกาสเอาไปต่อร่วมกับเฟืองตัวใหญ่ หมุนงานของเขาให้เสร็จสมดังหวัง และ มีประโยชน์ และ ประสิทธิภาพมากที่สุด ผมได้เรียนรู้ อย่างอื่นนอกจาก Web Standards ได้เปิดโลกทัศน์เรื่องการทำงานในหลาย ๆ สิ่งหลาย ๆ อย่าง ต้องขอบพระคุณท่านหัวหน้า และ พี่ ๆ ที่ใจดี และ เมตตาเอ็นดูผมมาก ชีวิตผมมันเหมือนมีกำลังขับเคลื่อนเรื่องงานอีกครั้ง แต่เหมือนกับพลังชีวิตมันเริ่มน้อยถอยลงไปซึ่งผมไม่รู้เลยว่าเพราะอะไร ผมกลับเหงาแปลก ๆ จากบ. ที่มีอยู่ไม่เกิน 80 คน รู้จักกันแทบจะหมด สู่บ. ที่มีประมาณ 2000 กว่าคน ซึ่งใครเป็นใครมั่งก็ไม่รู้ ความสนุกหายไปนิดหน่อย บางอย่างอาจจะจับต้องไม่ได้ บางคนอาจจะเข้าถึงไม่ได้ บางทีความปราถนาดีอาจกลายเป็นการโอ้อวด ภูมิความรู้ไป ผมเพิ่งเข้าใจ โลกของมนุษย์นี้อีกแง่
ช่างมัน ของสำคัญ คือ ผมมีโอกาสได้มาสัมผัส แถบย่านคลองเตยอย่างลึกซึ้งก็ครั้งนี้ ก็วุ่นวาย ขวักไขว่ ตามประสาเมืองหลวง รถรา มากมาย แต่ที่ผมสนใจคือ "ตลาด" ใช่ครับ ตลาดคลองเตย ตลาดปีนัง ผมไม่ได้บ้า แต่ผมคิดถึงบ้าน ผมไม่ค่อยเห็นตลาดแบบนี้ในกรุงเทพ ร้านค้าแบบนี้ การค้าขายแบบเก่า ๆ ให้ตายเถอะ ผมเดินกลับบ้านทุกวัน ไม่ใช่ประชดชีวิต หรือ อะไร (จริง ๆ แล้วอยากลดความอ้วน) แค่อยากดูอะไร ที่มันอยู่รอบตัวแถวนี้บ้าง แถวสีลมมีแต่มนุษย์เต็มไปหมดเดินก็ลำบาก แต่แถวนี้ มีรถเต็มไปหมด เดินไม่ระวังอาจตายอนาถ ผมเดินผ่านตลาดทุกวัน ดูร้านขายผัก ขายขนมไทย ร้านโชห่วย (ไม่แน่ใจว่าเขียนถูกต้องไหมนะครับ) ที่พี่ ๆ นักยกของ นักใช้แรงงาน มานั่งเมากัน กลิ่นคาวปลา เนื้อ หมู ไก่ คละคลุ้ง ไม่ได้กลิ่นแบบนี้มานาน ถึงมันจะน่าเกลียดก็เถอะ แต่กลับมีความสุข เหมือนได้เจอแม่ เหมือนผมกำลังไปซื้อกับข้าวกลับบ้าน หรือ หาวัตถุดิบ ไปเข้าครัวให้น้อง กับ แม่ กิน เหมือนมันได้กลับไปเป็นเด็ก ไม่ได้โอเวอร์ แต่มันผุดคิดขึ้นมาประสาคนห่างบ้าน ไกลแม่มานาน นั่นมันคงทำให้ผมเหงามั้ง เดินผ่านที่ไรก็รู้สึกอยากจะยิ้ม แต่จิตใจห่อเหี่ยว
ผู้คนก็ยังวนเวียนไปมาขวักไขว่ แต่ผมไม่เข้าใจว่า ทำไมพลังของการฝักใฝ่มันอ่อนล้าลงไปก็ไม่รู้ แต่ก็เต็มที่กับการทำงานมีความสุขกับมัน แต่พอเลิกงาน ช่วงเวลานั้น มันเหมือนเป็นห้วงอะไรซักอย่างที่ผมต้องก้าวเข้าไป แล้วพิจารณา อะไร ๆ รอบ ๆ ตัว พอกลับออกมาพลังชีวิตก็เริ่มลดลง ลดลง ผมไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม ทำไมมันเหงา เหวงหวิวบอกไม่ถูก อยากจะกลับไปที่บ้าน อยากนั่งอยู่ที่หน้าบ้าน แล้วสัมผัสลมหนาว แบบไม่มีเรื่องอะไรค้างคาในหัวบ้างสักครั้ง อยากนอนตากน้ำค้างนับดาวหลับคาตะแคร่หน้าบ้านไปตอนกลางคืน อยากกลับไปช่วยเพื่อนบ้านทำนาบ้าง อยู่ในเมืองโดนควันเขม่า จนเบื่อแล้ว แต่โลกก็ยังคงหมุน ไม่มีเวลาให้ผมฝันเพ้อ ผมกำลังมีความสุขอยู่บนความเหงา สับสน โหวงเหวง
ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
เอาล่ะ เพ้อเท่านี้ จึงจากไปก่อนแบบพวกสับสนในชีวิต
Tags:
Unknown Version Unknown
