โดย พร อันทะ เมื่อ 2008-05-13 11:37:31 ดูทั้งหมด 267 ครั้ง
นี่หรือคือสิ่งที่มีคนบอกเอาไว้ ว่ามันเป็นความสูญเสียของการตระหนักรู้ว่าตัวเองมีคุณค่า ความน่ากลัวของมันเป็นแบบนี้นี่เอง การสูญเสียในสิ่งที่สังคมมองไม่เห็นว่ามันคือการสูญเสีย กระทั่งสุดท้าย ตัวเราเองยังไม่รู้สึกว่าเรากำลังสูญเสีย สูญเสียคุณค่าแห่งตัวตน ไม่สนใจใยดีหรือแยแส ว่าสังคมจะเป็นอย่างไร
พลันน้ำตาก็ไหลอาบสองแก้ม เมื่อผมนึกย้อนหลังกลับไป มองเห็นภาพแห่งวันวานที่สูญเสียไปอย่างเปล่าประโยชน์ ในการละเลยการปฏิบัติหน้าที่ของการเป็นสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคนของผม ผมช่างเพิกเฉยต่อการกระทำอันเป็นสภาวะปกติของสัตว์สังคม หรือมันไม่ใช่เรื่องปกติ หรือมันเป็นเพียงแค่การระบายสิ่งที่อยู่ในใจออกมาเสมอ มันยังเป็นปัญหาที่ผมสงสัยมานาน ในคำว่าทำเพื่อส่วนรวมหรือสนองความอยากแห่งตน จะพูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำได้ตอนไหนว่าเราเป็นผู้ให้ หรือเป็นผู้เสียสละจริงๆ ซึ่งมันก็ยังมีคำว่า อยาก หรือเรานั่นแหละที่อยากทำเอง สนองตัณหาจนกว่าเราจะออกัสซั่มกับมันสักครั้ง ไม่มีใครขอร้อง หรือว่าลึกๆ แล้วเพียงแค่การทำให้จิตใจของตัวเราเองสบาย สงบ โดยไม่เบียดเบียนใคร นั่นคือการทำบุญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เหล่ามวลมนุษยชาติพึงมีแล้ว
ไม่มีคำว่าสายเกินไปที่เราจะเริ่มต้น
มักจะเดินสวนทางกับ กว่าจะรู้ก็สายเกินไป
ฉันใด ความสับสนงุ่นง่านมันก็ยังวุ่นวายอยู่ในใจเสมอ
ผมคิดถึงแม่ น้ำตาผมยังไหลไม่หยุด หรือเรื่องราวตอนเช้าวันนั้นทำให้ผมฝังใจว่าผมยังติดค้างอะไรใครตลอดเวลา
มันเป็นช่วงสายของวันเสาร์ มันสำปะหลังพร้อมแล้วบนรถอีแต๋นของคุณลุง ผมกับแม่นั่งรอพ่อและลุงที่กำลังคุยกับเพื่อนบ้านเรื่องจะเอามันสำปะหลังที่มีอยู่เต็มคันรถไปขาย ราคาเท่าที่จำได้กิโลประมาณสี่สิบสตางค์ ก่อนขึ้นรถผมได้ขนมราคาถือว่าแพงมากล่องหนึ่ง (สองบาท) ข้างในเมื่อเขย่าแล้วเหมือนมีเสียงลูกอมอยู่ข้างใน เฉกเช่นเดียวกับแม่ แม่ไม่ได้ซื้อขนม แต่แม่จิบเหล้าขาวมาก่อนแล้ว ก่อนที่หนึ่งนาทีต่อมาเราจะอยู่บนรถ
ผมจำได้ จังหวะที่ผมเขย่าและแกะขนมออกมา แม่ขอลูกอม เพราะแม่ผมคงคิดว่ากล่องยาวขนาดแปดเซนติเมตรที่หน้าตาคล้ายกล่องเทียนไข ข้างในมันคือขนม แต่เมื่อผมแกะและเทมันออกมาแล้ว มันกลับเป็นตุ๊กตาหุ่นยางสำหรับเด็กผู้ชาย แต่มือแม่ยังหงายรอขนมจากลูกชายไปอมเพื่อดับความร้อนของสุราขาวอยู่ ผมได้แต่นั่งนิ่ง ในมือถือหุ่นยางและมองหน้าแม่ มันไม่ใช่ขนม
ผ่านมาแล้วยี่สิบกว่าปี ภาพเหตุการณ์วันนั้นยังชัดเจนในใจ ทุกครั้งที่ผมหลับตาและวาบหนึ่งในความคิดที่ผ่านเข้ามาว่าผมต้องเอาขนมให้แม่ มันทำให้ผมน้ำตาไหล คิดถึงแม่ ผมยังไม่ได้เอาขนมให้แม่
น้ำตายังไหล ในใจยังนึกถึงแต่เรื่องที่ผมต้องยื่นขนมให้แม่ ผมติดค้างขนมแม่มายี่สิบกว่าปีแล้ว ผมจำได้ และขนมที่ผมต้องคืนให้แม่มันคงไม่ใช่ขนมหลอกเด็กเหมือนที่ผมได้วันนั้นแน่นอน
ก่อนที่ความตระหนักรู้จะวิ่งไปไกล จนตามไม่ทัน
หรือมันไม่มี
Tags:
Unknown Version Unknown
