โดย พร อันทะ เมื่อ 2008-03-08 01:25:24 ดูทั้งหมด 157 ครั้ง
เมื่ออายุมากขึ้น ประสบการณ์ชีวิตมากขึ้น ผ่านโลกมามากขึ้น แล้วเราจะเดินช้าลง คิดช้าลงแต่รอบคอบมากยิ่งขึ้น ผมยังเชื่อในเรื่องที่เขาเล่ากล่าวกันมาแบบนี้อยู่ เพราะตอนนี้ผมเริ่มเดินช้าลงแล้ว อาจจะช้าลงเพราะเหตุผลอย่างอื่น แต่อย่างน้อยก็มีเรื่องรวมเหตุผลเหล่านั้นปนอยู่ด้วย แม้จะอยู่ในขั้นเจือจางก็ตามที เพราะผมรู้ตัวเองดีว่าไม่ได้เข้าใจโลก หรือมีประสบการณ์ชีวิตมากกว่าคนอื่นแต่อย่างใด แต่หากเป็นการพยายามทำความเข้าใจในตัวเอง คือสิ่งที่ผมกำลังพยายาม
สามปี ที่ผมจากบ้านนอกเข้ามาใช้ชีวิตในเมืองกรุง มันช่างแตกต่างกัน ทั้งเรื่องราวชีวิตที่ผกผัน เปลี่ยนแปลงรายวันอย่างกับนักการเมืองเปลี่ยนใจย้ายข้าง เอาแน่เอานอนกับชีวิตไม่ค่อยได้ เหมือนกับมีชีวิตอยู่ในสามจังหวัดชายแดนใต้สุดของไทย ต้องปรับเปลี่ยนและวิ่งตามอยู่ตลอดเวลา ท่ามกลางการใช้ชีวิตในการทำงานที่เกี่ยวข้องกับเทคโนโลยี ที่ต้องวิ่งตามกันวันต่อวัน สาเหตุหนึ่งที่เราต้องวิ่งตาม ก็คงเป็นเพราะเราไม่สามารถกำหนดอนาคตเทคโนโลยีเหล่านั้นได้ นั่นคือสิ่งที่ผมคิดออกในตอนนี้ เพราะถ้าเราเป็นคนกำหนดมันได้เองเมื่อไหร่ เราก็สามารถที่จะควบคุมทิศทางให้เป็นไปตามใจเราต้องการได้เสมอ
ผมเพิ่งได้รู้ว่าการทำงานแบบไม่มีเวลาคิดอย่างอื่นนั้น เป็นอย่างไร ก่อนหน้านี้ได้แต่สงสัยว่า คนที่เขาบอกว่าไม่มีเวลาทำอย่างอื่นเพราะมีงานหลักต้องทำ ตอนนี้ผมหายสงสัยแล้ว เพราะผมรู้สึกว่าผมเป็นหนึ่งในกลุ่มคนเหล่านั้น กลุ่มคนที่เดินอยู่ในระบบ ระบบที่ตัวเองไม่สามารถบังคับหักเลี้ยวได้ แต่เป็นต่างคนต่างช่วยกันนำพาระบบให้เดินต่อไปได้นั่นแหละ ผมรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง การยอมแพ้ต่อความจริงที่จอมปลอม เพราะเราไม่สามารถปฏิเสธสิ่งเหล่านั้นได้ สุดท้ายแล้วผมก็คงเห็นตัวเองอีกครั้ง ว่าไม่ได้ต่างอะไรจากคนเหล่านั้น
ชีวิตยังคงเดินไปเรื่อยๆ ตามทางของมันเหมือนเดิม แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือ ระหว่างทางในการใช้ชีวิต เรื่องราวที่ไม่สามารถคาดเดาเอาได้ในแต่ละวัน ทำให้ต้องเตรียมพร้อมอยู่เสมอ แต่ผมยังโชคดี ที่ผมทำงานเพื่องานจริง ไม่ได้ทำงานเพื่ออย่างอื่น หรือทำงานเพื่อเงิน แต่อาจจะเป็นทำงานเพื่ออะไรบางอย่าง ที่มันฝังอยู่ในใจของผมตั้งแต่ต้น จุดเล็กๆ ที่ทำให้ผมรู้สึกอยากทำงานนี้ไปเรื่อยๆ ทุกวัน และเมื่อถึงวันหนึ่งข้างหน้า งานที่ผมตัดสินใจกระโดดลงไปทำ มันคงเสร็จสิ้น และผมก็สามารถเดินต่อไปเส้นทางอื่นที่ตัวเองอยากทำได้ ผมได้แต่หวังเช่นนั้น
แต่ มันคงยากเกินไป ที่ผมจะคิดว่าทุกอย่างมันจะเป็นไปตามแผนที่ผมตั้งหวังไว้ทั้งหมด ควรเตรียมสภาพจิตใจพร้อมรับกับทุกอย่างไม่ใช่หรือ จะได้พูดแบบเต็มปากว่า จะกลัวอะไร ในเมื่อเราเตรียมพร้อมตลอดเวลา
แต่ในซอกหลืบมุมหนึ่งของจิตใจ ที่เรายังไม่สามารถเข้าไปถึงมันได้ จะตอบกลับมาอย่างไรนั้น เราก็ยังไม่รู้ มันยาก ยากจนผมไม่อยากจะจินตนาการ วาดความฝันว่าในอนาคตตัวผมเองจะไปจบลงที่ตรงไหน แต่ละคำถาม แต่ละประเด็นถูกตั้งขึ้นมาให้งุนงงและข้องใจเล่นได้ทุกวัน
บางครั้งสภาพชีวิต ก็ไม่ต่างอะไรกับวัยรุ่นที่สับสนกับชีวิตของตัวเอง ไม่รู้ว่าจะเดินต่อไปทางไหน จนบางทีก็พาลทำให้ไม่อยากเดินเอาดื้อๆ แต่เมื่อมองดูคนรอบกายหลากหลายแล้ว ทุกๆ คนก็ต่างดิ้นรนเหมือนกัน ไม่ว่ายาก ดี มี จน ไม่มีใครจะสุขกาย ทุกข์ใจไปซะทั้งหมด แล้วเราหละ จะเลือกเป็นแบบไหน หรือได้แต่ถามตัวเองซ้ำๆ กลายเป็นพวกย้ำคิดย้ำทำ จับ จับ จด จด จ้อง จ้อง แต่ไม่ลงมือ พอคนอื่นทำก่อนกลับมานั่งตบเข่าตัวเองไปฉาดหนึ่งแล้วก็บอกว่า รู้อย่างนี้ทำไปก่อนก็ดี ไม่ต้องมานั่งเสียดาย มัวแต่มองดูคนอื่นใช้ชีวิต จนลืมความสามารถที่มีของตัวเองไปเสียสิ้น
แต่บางทีก็คล้ายจะเป็นบ้า ลุกขึ้นมาทำอะไรหลายอย่างจนไม่เป็นชิ้นเป็นอัน หาความพอดีไม่ค่อยได้ เห็นคนอื่นทำโน่น นี่ นั่น ก็อยากจะทำอย่างเขาบ้าง ไม่เคยเปิดดูตัวเองเลย ว่ามันมีอะไรพอจะหยิบจับออกมาสานต่อให้เกิดประโยชน์ ต่อตัวเองและส่วนรวมได้บ้าง บางครั้งของที่เรายังมองไม่เห็นมันอาจจะเห็นอยู่ต่อหน้าต่อตา แต่แสร้งทำเป็นว่ามันไม่ใช่ เพราะมองดูมันจนชาชิน
อาจจะถึงเวลาแล้ว ที่ผมต้องกลับมานั่งมองดูชีวิต ที่มันค่อยๆ เดินไปบนความเร่งรีบของสังคมในแต่ละวัน มองดูตัวเองว่าทำอะไรได้บ้าง แล้วค่อยๆ ทำมันให้สมบูรณ์ อย่างที่มันควรจะเป็น ถึงแม้ว่ามันจะไม่ยิ่งใหญ่เท่าใครเขา แต่มันคงยิ่งใหญ่ในตัวเราเอง ถ้าทำได้จริงๆ
Tags:
Unknown Version Unknown
