โดย Radiz เมื่อ 2008-08-05 01:11:37 ดูทั้งหมด 342 ครั้ง
จันทร์รำพัน รัญจวนยิ้มปริ่มค่ำคืน
แสงเพียงน้อย จากดวงเดือน แม้กลางคืน ยังไสว
จันทร์เจ้าเอย อยู่กลางป่า ตึกเมือง ศิวิไลซ์
คิดถึงบ้าน ฉันจากไกล แต่ไหนมา
จันทร์รัญจวน หวนยิ้ม ให้ใจเหงา
เก็บความเศร้า กลั้นน้ำตา ให้ทนไหว
อยู่เพียงสุข เพียงรอยยิ้ม ที่มาจากข้างในใจ
เพียงให้ชีวิต มีแรงพอ ต่อสู้ไหวเมื่อลืมตา
ตื่นจากห้วง ที่ขังข่ม รอยยิ้มตนเอง
ใจเพียงอยากบรรเลง รอยยิ้มบนใบหน้า
ให้เหมือนจันทร์ รัญจวนยิ้ม สวยจับตา
ไม่ต้องมา เสแสร้งยิ้ม เพียงเพื่อ ให้อยู่รอด ในละคอน เรื่อง สังคม
โดย : รดิส 5 สิงหาคม 2551
บางครั้ง การใช้ชีวิตในเมืองหลวงมันก็โหดร้ายเกินไป เกินที่ใจคนอย่างผมจะยอมรับไว้ รีบมากเกินไป อยากได้มากเกินไป โกหกกันมากเกินไป เห็นแก่ตัวมากเกินไป สองเดือนที่ผ่านมากับการดิ้นรนหางาน ประจำ
ผมได้เจอกับมนุษย์อีกหลาย ๆ ประเภท ทั้งดีทั้งร้ายมาพอสมควร จนเกิดคำถาม จนมันท้อแท้ไม่อยากหา อยากนั่งรับจ้างทั่วไปทำอะไรตามสั่งอยู่ที่ห้อง ผมถูกเรียกไปสัมภาษณ์ที่ดูเหมือนจะไม่ใช่การสัมภาษณ์ หลาย ๆ หน กับคำถามว่า ทำไมต้อง Web Standards?
Web Standards มันใช้ได้กับตลาด Website ไทยแน่เหรอ?
น้องจะทำไปทำไม เสียเวลามากขึ้น ปิดงานช้าขึ้น กว่าจะเสร็จก็พอดีลูกค้าหนีหมด?
Web Standards มันก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรมันดีขึ้นมาหรอก บอกหน่อยว่ามันจะสร้างกำไรให้บริษัทพี่ตรงไหน?
ผมเหนื่อยที่จะตอบ เหนื่อยที่จะต้องอดข้าวบางมื้อเพื่อเอาเงินนั่งรถไปสัมภาษณ์ มันเกิดความคิดในใจว่า จะเรียกไปสัมภาษณ์ทำไม ในเมื่อใจเขาก็ไม่เคยจะเชื่อในมันเลย สักนิด
แทบอยากจะเขียน email ร่างเอาไว้ว่า ถ้าเรียกไปแบบนี้ หรือ คุณแน่ใจอยู่แล้วว่าไม่เอาผม ก็ไม่ต้องเรียกไป
มันอาจจะเป็นเรื่องทั่วไปเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่พอมันสะสมมากมาก มันเริ่มสั่นคลอนความรู้สึกในใจ เหมือนย้อนกลับไปเมื่อปีที่ผ่านมาช่วงที่ ThaiCSS กำลังคึกคักครุกรุ่นไปด้วยความมานะ อยากเขียน อยากเรียน อยากอ่าน อยากลอง ก็โดนคน email มาด่าว่า บ้า !! สร้างกระแส หาเรื่องให้คนอื่นไม่มีงานทำ
พวกคุณจะดิ้นรน เรื่องไร้สาระพวกนี้ไปทำไมมันไม่มีประโยชน์อะไรขึ้นหรอก
มันทำให้ผมคิดน้อยใจบ้างบางครั้ง
มันทำให้ผมมาย้อนนึกถึงคำพูดของเพื่อน คนหนึ่งสมัยยังเรียนอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย
เพื่อน: ถ้าหมามันเห่ามึง มึงจะทำไง?
ผม: เตะมันสิ
เพื่อน: แล้วถ้ามันเห่ามึงทั้งซอยล่ะ มึงจะทำไง มึงจะเตะตั้งแต่ต้นซอยยันท้ายซอยเหรอ? ไม่เหนื่อยเหรอ?
ผม: ...
เพื่อน: มันก็เหมือนไอ้คนพวกนี้แหละ ถ้าเราอยู่นิ่ง ๆ มันเห่าจนเมื่อยกราม ประเดี๋ยวมันก็เลิกไปเอง มึงเป็นไง มึงรู้อยู่แก่ใจมึงดี
ผมอยู่กับท้องฟ้า ที่มีดวงจันทร์ที่ฉีกยิ้ม กลางสวนสาธารณะใจกลางเมืองหลวง สมองผมมันมีแต่ไอ้เรื่องพวกนี้วนไปวนมา ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเต็มไปหมดช่วงนี้ คิดอะไรไม่ค่อยออก ผมอยากกลับไปเจอทุ่งนา กลิ่นไอดินบ้าง แต่หน้าที่มันก็ล็อคคอผมล่ามไว้อยู่ ในบางครั้งผมต้องจำใจหน้าด้านยิ้มทั้งที่อยากจะชกปากคนบางคนฉิบหาย ให้บางครั้งผมต้องยอมทำในสิ่งที่มันขัดกับอุดมการณ์นิด ๆ หน่อย ๆ แต่ก็ไม่ใช่น่าเกลียดจนทำให้คนอื่น ๆ ต้องเดือดร้อน หรือ เอารัดเอาเปรียบคนอื่นเกินไป ถ้าให้เลือกตอบคำถาม 3 ข้อข้างบน ผมจะตอบว่า
ขอบคุณจันทร์เจ้า ที่ทำให้จิตใจสงบอบอุ่น ขอบคุณพร ที่โทร ที่ msn เป็นห่วงเพื่อนเสมอ ขอบคุณต้อม ที่โทรมาห่วงใย พี่โอ๊ต เพื่อน ๆ ที่ Inpros ความทรงจำที่ดี คือ เชื้อชาติเดียวกัน
ขอบคุณ คุณที่อ่านจนจบ
ผมมันบ้า สวัสดีครับ
Tags:
Unknown Version Unknown
